Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2024/5797 K.2025/1717

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümlerin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 106/1-1 cümle ve 125/3-a maddelerine uyan tehdit ve hakaret suçlarının gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırlarına göre; aynı Kanun’un 66/1-d, 66/2 maddelerinde öngörülen 8 yıl olağan dava zamanaşımı süresinin, sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararın kesinleştiği 23.02.2010 tarihi ile ihbara konu ikinci suçun işlendiği 14.09.2014 tarihi arasında geçen durma süresi de dikkate alınarak, ilk mahkumiyet kararının verildiği 20.02.2007 tarihinden hükmün kurulduğu 05.06.2024 tarihi arasında dolmuş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz isteği bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,