Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/2490 K.2024/1422

1- İlk derece mahkemesince, sözleşmenin feshi davasında, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun irade bozukluğunun giderilmesi başlıklı 39. maddesindeki bir yıllık sürenin hak düşürücü süre olduğu, bu bir yıllık hak düşürücü sürenin olumsuz dava koşulu ve niteliği itibariyle kamu düzenine ilişkin olduğu, bu nedenle, bir davada hak düşürücü sürenin bulunup bulunmadığının davaya bakan hakim tarafından, tarafların istemi olmasa bile resen göz önünde bulundurulmasının zorunlu olduğu, davacının 1 yıllık hak düşürücü süreden sonra davayı açtığı anlaşılmakla davacının davasının hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, kararı istinaf eden davacı vekiline istinaf harç ve masraflarını yatırmaması nedeniyle, mahkemece 29/12/2022 tarihinde muhtıra çıkarıldığı ve 04/01/2023 tarihinde muhtıranın tebliğ edildiği halde süresi içerisinde harç ve masraflarının yatırılmadığından Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 344. maddesi gereğince davacı vekilinin istinaf isteminden vazgeçmiş sayılmasına dair ek karar verilmiştir.

3- İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

4- Bu karara karşı süresinde davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; hakim tarafından usulüne uygun şekilde düzenlenen muhtıraya rağmen verilen kesin sürede istinaf harç ve giderlerinin ödenmediği anlaşılmakla davacı vekillinin yılbaşı olması nedeniyle Uyap avukat portaldaki hata nedeniyle harç ve giderlerin yatırılamadığı beyanına, verilen süre gözetildiğinde itibar edilmesinin mümkün olmamasına göre davacı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.