Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/3317 K.2025/87

Davacı vekili; taraflar arasında 10/04/2007 tarihli “... İli ...

İlçesi Yeraltı Kablolu AG – OG Şebeke Tesis Yapım İşleri “ sözleşmesi imzalandığını, idare tarafından hazırlanan 24 nolu kesin hak ediş raporuna karşı 19/01/2015 tarihli ihtirazi dilekçe sunulduğunu, trafo beton köşk ve köşkle bağlantılı tesis edilen imalatlardan dolayı şimdilik 40.000,00.-TL, demontaj imalatlardan ve demontajdan montaj imalatlarındaki fiyatı yazılmayan iş kalemlerinden dolayı şimdilik 15.000,00.-TL, Kasım 2011 endeksi yerine Haziran 2011 endeksine göre fiyat farkı hesaplaması yapılmasından kaynaklanan şimdilik 35.000,00.-TL,

sözleşme tutarının %80’nin aşağısında işin gerçekleştirilmesinden dolayı Genel Teknik Şartnameden kaynaklanan şimdilik 10.000,00.-TL alacak olmak üzere toplam 100.000,00.-TL alacağın 25/10/2015 tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, 18/11/2019 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 347.752,00 TL olarak artırmıştır.

Davalı vekili; dava tarihi itibariyle alacağın zamanaşımına uğradığını, davanın belirsiz alacak davası olarak görülemeyeceğini dava şartı yokluğu nedeniyle reddini talep ettiklerini,tüm alacakların ödendiğini, hak ediş dökümlerinin bildirilmesinden sonra defter ve kayıtlarda yapılacak inceleme ile tüm hak edişlerin ödendiğinin tespit edileceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; iş bitim tarihinin 2011 yılı olup son hak edişin bu tarihte düzenlendiği, sözleşmeden kaynaklanan alacaklar için düzenlenen on yıllık zamanaşımı süresinin dava tarihinde sona ermediği, son bilirkişi kurulu raporuna göre davacının trafo beton köşk yapımında demontaj ve demontajdan montaj imalatlarından, tesis sözleşme tutarının fiili gerçekleşmesinden kaynaklanan ve tesis fiyat farkından kaynaklanan alacağının 347.752,00.-TL olarak tespit edildiği, davalının bu miktar kadar sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davalı vekili tarafından duruşma talep edilmişse de; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyize konu edilen kararda duruşma sınırının altında olduğu anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca duruşma isteğinin reddine, temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Hükme esas alınan 12.11.2019 tarihli bilirkişi raporu ile keşif yapıldıktan sonra alınan 06.07.2018 tarihli bilirkişi raporu arasında çelişki olduğu dosya kapsamıyla sabittir. Mahkeme gerekçesinde çelişkileri giderecek düzeyde açıklama bulunmamaktadır. Bu durumda Mahkemece, iki bilirkişi raporu arasındaki çelişkinin giderilmesi ve davalı vekilinin son bilirkişi raporuna yaptığı itirazların değerlendirilmesi için yeni bilirkişi heyetinden rapor alınması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.