Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/3347 K.2024/1813

1- Mahkemece rücuen tazminat davasında verilen ilk kararda, davalı yüklenicinin işçi alacaklarının tamamından sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

2- Mahkeme kararına karşı, davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine Yargıtay (kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 25.02.2016 tarihli ve 2015/28892 E. ve 2016/5818 K. sayılı ilamıyla; davalı yüklenicinin işçi alacaklarından sorumluluğunun sadece kendi dönemi ile sınırlı olduğu gözetilerek karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

3. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; davalı yüklenicinin işçi alacaklarından sorumluluğunun sadece kendi dönemi ile sınırlı olduğu, son yüklenici olarak yıllık izin ve ihbar tazminatının tamamından sorumlu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Mahkeme kararına karşı, taraf vekillerince temyiz yoluna başvurulması üzerine Dairemizin 01.12.2021 tarihli ve 2021/1629 E. ve 2021/1949 K. sayılı ilamıyla; davalı yüklenicinin son yüklenici olup olmadığı konusunda yeterli araştırma yapılmadan eksik inceleme ile karar verildiği gerekçesiyle, bozma kararı verilmiştir.

5. Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; davalı yüklenicinin işçi alacaklarından sorumluluğunun sadece kendi dönemi ile sınırlı olduğu, davalının son yüklenici olmadığı, bu nedenle yıllık izin ve ihbar tazminatından sorumlu olmayacağı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6. Karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olduğu, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, keza; davalının ortağı olduğu şirketin borcundan sorumlu tutulamayacağı gözetilmekle, davacı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.