Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/4505 K.2024/2947

1- İlk derece mahkemesince, rücuen tazminat davasında; davacı ... ile davalı alt işveren arasındaki sözleşme kapsamında işçilik alacaklarından kimin sorumlu olduğunun kararlaştırılmadığı, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2014/13-19 E. ve 2015/1743 K. sayılı ilamında sözleşmelerde hüküm varsa o hükme göre hareket edileceği, hüküm yok ise yarı oranda asıl ve alt işverenlerin sorumluluğuna gidilmesi gerektiği belirtildiğinden, bilirkişi raporunda da davacı tarafından her bir işçi için yapılan ödemeler ayrı ayrı tespit edilerek Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda hesaplama yapılmış olduğu gerekçesiyle, davacının davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı taraflar vekillerince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi tarafından; her yüklenicinin çalıştırdığı işçilerin işçilik haklarından kendi çalıştırdığı dönemle sorumlu olduğu, aynı işin devamı niteliğinde idareye bağlı yerlerde hizmet verip dava dışı işçiyi çalıştıran diğer firmalar için de sözleşme hükümleri ve yasal düzenlemeler çerçevesinde idareyi sorumlu tutmanın mümkün olmadığı,

işçinin, işçilik alacakları için İş Mahkemesi'ne açtığı davada, idarenin sorumlu tutulması İş Kanunu'nundan kaynaklanan bir zorunluluk olup, eldeki davada alt işverenin ödediği işçilik alacaklarını davalı üst işverenden talep ettiği nazara alındığında, taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan sözleşmenin 22. maddesi ve genel şartnamenin 6. maddesine yapılan atıf ile Yargıtay'ın üst işverenin sorumluluğuna ilişkin kararları birlikte değerlendirildiğinde, dava dışı işçiye ödenen işçilik alacaklarından alt işverenlerin çalıştırdıkları dönemlerle sorumlu olduğu,

davalı üst işverenin ödenen işçilik alacaklarının % 50'sinden sorumlu olduğu yönündeki mahkeme tespiti ve hükmünün yerinde olmadığı, belirtilen nedenlerle taraflar arasındaki sözleşme esas alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, % 50 oran esas alınarak karar verilmesinin yerinde olmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile mahkemece verilen kararın kaldırılmasına ve yeniden hüküm tesisi ile davacının davasının reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; davacı yüklenicinin dava dışı işçiler için ödediği işçilik alacaklarından kendi dönemi ile sınırlı şekilde sorumlu olmakla birlikte, ödediği işçilik alacaklarını davalı iş sahibi idareden rücuen tahsilini talep edemeyeceği anlaşıldığından göre davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.