Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2024/2437 K.2025/3077

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar; taraf vekillerince ayrı ayrı temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ile aralarındaki eser sözleşmesi gereği üzerine düşen edimi yerine getirmesine rağmen iş bedeli alacağının ödenmediğini belirterek alacağını talep etmiştir.

2. Karşı davacı dava dilekçesinde; yüklenicinin işini ayıplı yaptığını belirterek ayıplı imalât bedeli ile ayıp sonucu uğradığı zararının tahsilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının edimini tam olarak yerine getirmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 17.06.2014 tarihli kararı ile asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 17.06.2014 tarihli kararının süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesince, asıl dava ile ilgili olarak taraflar arasında yazılı bir sözleşme bulunmadığı, kural olarak malzemeyi temin ile yüklenicinin sorumlu olduğu ancak iş sahibinin malzemeyi kendisinin temin ettiğini belirttiği ve bunu ispatlayamamasına rağmen iş sahibinin beyanı esas alınarak iş bedelinin hesaplanmasının doğru olmadığı,

yeniden rapor alınarak yüklenicinin keşifteki beyanı dikkate alınarak iş bedeli alacağının hesaplanması ve faizin dava tarihinden itibaren işletilmesi gerektiği, karşı dava yönünde ise raporda teslim tarihi esas alınarak hesaplama yapıldığı ancak taraflarca teslimin kararlaştırıldığına ilişkin yazılı ve sözlü anlaşma bulunmadığı, bu durumda ayıbın giderilmesi için gereken makûl süredeki kâr kaybı zararının bilirkişiye hesaplattırılarak hüküm altına alınması alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin ilâm başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı yüklenicinin yaptığı imalat bedelini yüklenicinin keşifte belirttiği kendisinin temin ettiği malzemelere göre hesaplayan bilirkişi raporu doğrultusunda asıl davanın kabulüne, bozmada kesinleşen gecikme tazminatı talebinin hesaplamaya dahil edilmeyerek, ayıp dolayısıyla talep edilen kâr kaybının ise bozma ilamında belirtilen şekilde hesaplamasının yapıldığı ve sonucuna göre ise karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Asıl davada davacı-karşı davada davalı vekili temyiz dilekçesinde: a. Bilirkişi raporundaki hesaplamanın bozmaya uygun olmadığını, b. Karşı davadaki kâr kaybı hesabının yanlış yapıldığını beyan etmektedir.

2. Asıl davada davalı-karşı davada davacı vekili temyiz dilekçesinde: a. Asıl davadaki iş bedeli alacağının yanlış hesaplandığını, b. İşin başkasına tamamlattırıldığını belirtmelerine rağmen dikkate alınmadığını, c. Karşı davadaki faizin zarar tarihinden itibaren işletilmesi gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli alacağı ve ayıplı işten kaynaklanan zararın tahsili istemine ilişkindir.

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428. ve 439/2 maddelerinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunun bozmada belirtilen hususlara uygun olduğu anlaşılmakla; tarafların temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR