Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2009/3004 K.2013/5265

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Bilirkişiler ... ile .. tarafından düzenlenen iki ayrı rapor arasında çelişkilerin bulunduğu da gözetilerek;

Dosya, konusunda uzman bilirkişiye tevdi edilerek, anılan raporlar arasındaki çelişkilerin de giderilmesi suretiyle, 25.07.2005 ve 19.08.2005 tarihli muayene ve analiz raporlarında ortaya konulan sonuçlar değerlendirilip, davaya konu gıda maddesinin "insan sağlığına zarar verecek muhteviyatta" olup olmadığı, "kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye düşürecek" nitelik arz edip etmediği konusunda mütalaa alındıktan sonra, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı,

2-Suç ve karar tarihi itibariyle 5179 sayılı Yasa'nın 29/1. maddesinde öngörülen cezanın miktarına göre sulh ceza mahkemesi görevli ise de;

Hükümden sonra, 13.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren ve 5179 sayılı Yasa'yı yürürlükten kaldıran 5996 sayılı Yasa'nın 40/1-a maddesinde "İnsan tüketimine uygun olmayan gıdalar, masrafları sorumlusuna ait olmak üzere piyasadan toplatılır ve mülkiyetinin kamuya geçirilmesine karar verilir. Bu ürünleri üreten veya piyasaya arz edenler hakkında kamunun sağlığına karşı suçlar kapsamında Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunulur." şeklinde.

5237 sayılı TCK'nun 186/1. maddesinde ise "Kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde bozulmuş, değiştirilmiş her tür yenilecek veya içilecek şeyleri veya ilaçları satan, tedarik eden, bulunduran kimseye bir yıldan beş yıla kadar hapis ve binbeşyüz güne kadar adli para cezası verilir" şeklinde düzenlemeler yer alıp, 5237 sayılı TCK'nun 186/1.maddesinde öngörülen hapis cezasının üst sınırı itibariyle davaya bakma görevinin 5235 sayılı Yasa'nın 11.maddesi uyarınca asliye ceza mahkemesine ait bulunduğundan, 5728 sayılı Yasa'nın geçici 2. maddesi uyarınca görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,