Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2009/5331 K.2013/16471

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü; Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.06.2013 günü oyçokluğuyla karar verildi. (Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY

Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün, "TCK. nın 50/1-(a) bendinde yer alan seçenek yaptırımlara ilişkin hüküm tesisine gidilmesi, sabıkaya esas ilamlar ve aynı suçtan mahkememizin 2007/119 esas sayılı dosyasında mahkumiyet cihetine gidilmesi nazara alındığında …" şeklindeki gerekçeyle açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebilmesinin koşulları 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesinin 5 ila 14. fıkralarında düzenlenmiştir

Bu koşullar şunlardır;

–5.fıkra hükmüne göre sanığa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda hükmolunan ceza, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adlî para cezası olmalıdır.

–6.fıkranın,

(a) bendine göre, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûmiyeti bulunmamalıdır.

(b) bendine göre, mahkemece, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılmalıdır.

(c) bendine göre, Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmeli ve sanık hükmün açıklanması kararını kabul etmelidir.

–14.fıkra hükmüne göre mahkumiyet kararı verilen suç, Anayasanın 174 üncü maddesinde koruma altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlarlardan olmamalıdır.

Bu koşula göre, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebilmesi için daha önceden kasıtlı suçtan verilip kesinleşen bir mahkumiyet kararının bulunmaması gerekir. Bu mahkumiyetin hürriyeti bağlayıcı ceza ya da adli para cezası olmasının önemi yoktur.

Sanığın, önceki suçu, yeni işlediği suçtan dolayı yargılama devam ederken kesinleşmiş olsa dahi yargılaması devam eden yeni suç hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesine engel olmayacaktır.

Sanığın yargılaması devam eden başka davalarının bulunması mahkumiyet hükmü anlamına gelmeyeceğinden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel olmayacaktır. YCGK. ve Yargıtay Ceza Dairelerinin uygulamaları da böyledir.

Somut olayda ise mahkemenin 2007/119 sayılı dava dosyasında sanığın yargılanıp mahkum olduğu mahkeme tarafından belirtilmiş ise de bu mahkumiyet kararının somut olayın, suç tarihinden sonra verilen bir mahkumiyet kararı olduğu, dolayısıyla suç tarihi itibariyle sanığın adli sicile kayıtlı bir mahkumiyet kararı bulunmadığı ve 1994 tarihli silinme koşulları oluşmuş kaydı da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece sanığa TCK. 50/1-(a) bendinde yer alan seçenek yaptırımların uygulanması nedeni ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığı da gerekçe olarak gösterilmiş ise de 5271 sayılı CMK. nın 231. maddesinin 7. fıkrasına göre mahkeme önce hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağını tartışmasından sonra bu kurumun uygulanmamasını kabul etmemesi halinde seçenek yaptırımlar veya erteleme kurumunun uygulanıp uygulanmayacağını değerlendirecektir.

Ayrıca suçtan dolayı bir zarar meydana gelmemiştir. Bu durum karşısında CMK. nın 231. maddesinde aranan tüm şartlar gerçekleştiği halde mahkemece gerekçede gösterilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasın uygulanmama nedenleri yasaya aykırıdır. Bu yönden kararın bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan Sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyoruz.