KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2010/1835 E., 2010/5627 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Mart 2010
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 4208 sayılı kanuna muhalefet
- Hüküm
- Sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine, diğer sanıkların hükümlülüklerine
Karar Metni
235 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
Yargıtay C.G.K.nın 7.11.2006 gün ve 2006/6-213 Esas, 2006/229 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı CMK.nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak mercii ve başvuru şekli tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.
Sanıklar ..., ... ve ...'in yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünde başvurulabilecek yasa yolu, şekli gösterilmediğinden kişileri yanılgıya sevkedecek mahiyette olduğu, ayrıca sanıklar ... ve ...'in bilinen son adreslerini değiştirip değiştirmedikleri saptanmadan, değiştirmiş iseler yeni adresleri araştırılmadan, doğrudan Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan tebligat usulsüz olduğu gibi sanık ...'ın mahkemeye bildirdiği adresine daha önce usulüne uygun bir tebligat yapılamadığından 35. maddeye göre yapılan tebligat da usulsüzdür.
Bu hususlar gözetilerek, yasa yolu, mercii, süresi ve yöntemini tam bir netlikle ifade eden yeni bir bildirimin, yöntemine uygun açıklamalı ve usulüne uygun tebligatla anılan sanıklara, ayrıca anılan sanıklar ile sanık ... müdafiine Tebliğnamenin de tebliğinden sonra kararın temyizi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek iade edilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.3.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
DEĞİŞİK GEREKÇE
Hükümde yasa yolu, şekli gösterilmediğinden yeniden sanığın en son adresine meşruhatlı tebligat yapılması gerektiği görüşüyle yeniden adres araştırması hususundaki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2010/1835, K. 2010/5627, 30 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama