Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2010/8193 K.2013/3791

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükümden sonra, 13.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren ve 5179 sayılı Yasa'yı yürürlükten kaldıran 5996 sayılı Yasa'nın 40/1-a maddesinde "İnsan tüketimine uygun olmayan gıdalar, masrafları sorumlusuna ait olmak üzere piyasadan toplatılır ve mülkiyetinin kamuya geçirilmesine karar verilir. Bu ürünleri üreten veya piyasaya arz edenler hakkında kamunun sağlığına karşı suçlar kapsamında Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunulur." şeklinde.

5237 sayılı TCK'nun 186/1. maddesinde ise "Kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde bozulmuş, değiştirilmiş her tür yenilecek veya içilecek şeyleri veya ilaçları satan, tedarik eden, bulunduran kimseye bir yıldan beş yıla kadar hapis ve binbeşyüz güne kadar adli para cezası verilir" şeklinde düzenlemeler yer alıp, 5237 sayılı TCK'nun 186/1.maddesinde öngörülen hapis cezasının üst sınırı itibariyle davaya bakma görevinin 5235 sayılı Yasa'nın 11.maddesi uyarınca asliye ceza mahkemesine ait bulunduğundan, 5728 sayılı Yasa'nın geçici 2. maddesi uyarınca görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,