Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2011/8447 K.2012/25010

2813 sayılı Telsiz Kanunu'na aykırı davranmak suçundan sanık ...'ın, 5392 sayılı Telsiz Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 3/i, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1.maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51.maddesi uyarınca cezanın ertelenmesine dair KARABÜK 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 02.11.2010 tarihli ve 2009/601 esas, 2010/488 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 30.06.2011 gün ve 37016 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.08.2011 gün ve KYB. 2011-248490 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu. Mezkür ihbarnamede; Dosya kapsamına göre,

1-Mülga 2813 sayılı Telsiz Kanunu'nun 25/b maddesinde yer alan eylemin karşılığını oluşturan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 56/1.maddesinde yer alan "Abone kimlik ve iletişim bilgilerini taşıyan özel bilgiler ile cihazların elektronik kimlik bilgilerini taşıyan her türlü yazılım, kart, araç veya gereç yetkisiz ve izinsiz olarak kopyalanamaz, muhafaza edilemez, dağıtılamaz, kendisine veya başkasına yarar sağlamak maksadıyla kullanılamaz." şeklindeki düzenlemeye göre maddede yer alan suçun oluşabilmesi için sanık tarafından sim kartının izinsiz kopyalanmasının gerekli olması karşısında,

sanığın 23.02.2009 tarihinde işyerinde yapılan arama sırasında ele geçirilen bilgisayarında yer alan programların cep telefonlarına yazılım atmak, sim kilidini kırmak amacıyla kullanılan programlardan olduğu halde sanığın sim kart kopyaladığına ilişkin delil bulunmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde cezaya hükmolunmasında,

2-Karabük 1.Asliye Ceza Mahkemesince suç tarihinin 23.02.2009 tarihi olarak kabul edilmiş olduğuna göre, 10.11.2008 tarihli ve 27050 mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ile 2813 sayılı Telsiz Kanunu yürürlükten kaldırılmış olduğu halde, yazılı şekilde suç tarihinde yürürlükte bulunmayan Kanun'a göre hüküm kurulmasında isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Mahkeme tarafından delil takdiri yapılarak verilen karar aleyhine kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceği cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesinin (1) numaralı bendindeki kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

II-İhbarnamedeki (2) numaralı bozma istemine yönelik yapılan incelemede;