Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2013/6175 K.2014/14706

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı 20.10.2010 tarihinde verilen hükümde "5320 sayılı yasanın 8.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 310.maddesi gereğince tebliğ veya tefhim tarihinin ertesi gününden başlamak üzere 7 günlük süre içinde temyiz yolu açık olmak üzere" karar verildiği bildirilmiş olup, temyiz süresinin başlama tarihi yönünden sanığın yanıltıldığı ve gerekçeli karar sanığa tebliğ edilmeden 12.11.2010 tarihli temyiz inceleme isteğinin yasal süresi içerisinde yapıldığının kabul edilmesi gerektiğinden temyiz talebinin reddine dair mahkemenin 07.01.2011 tarihli ek kararı kaldırılarak sanığın 20.10.2010 tarihli hükme yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde;

1-Sanık hakkında daha önce verilen ve açıklanması geri bırakılan hükmün 5271 sayılı CMK.nun 231/6-a maddesi kapsamında kasıtlı suçtan mahkumiyet olarak nitelendirilemeyeceğinden yasal olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmediği halde ve hükmedilen hapis cezasının TCK 51/1.maddesi uyarınca ertelenmesinde gösterilen "sanığın kişiliği, sabıka kaydında gözüken ilamın HAGB olması,

suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gözlemlenen hali ile gösterdiği pişmanlık gözönüne alındığında tekrar suç işlemekten çekineceği hususunda mahkemede olumlu kanaat oluştuğu" gerekçesiyle çelişen şekilde yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeden sanık hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiğinden CMK 231/5.maddesinde belirtilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin şartları oluşmadığı için takdiren uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Hükümden önce 01.03.2008 gün ve 26803 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5.maddesi ile yapılan değişiklikle, 5237 sayılı TCK.nun 50/6.madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106.maddesinin 4. ve 9.fıkralarının yeniden düzenlenip, 10.fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususunda sanığa ihtarat yapılmasına karar verilmesi,