Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/23587 K.2024/8192

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebebi, sanık hakkında usul ve kanuna aykırı olarak verilen beraat kararının bozulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tutanağına göre, 01.08.2013 tarihinde kolluk kuvvetlerince durdurulan otobüste yolcu olarak bulunan sanığın ayaklarının arasında siyah renkli poşet olduğu görülerek poşette ne olduğunun sorulduğu, sanığın da kaçak sigara olduğunu beyan ederek rızaen 20 karton kaçak sigarayı kolluk kuvvetlerine teslim ettiği olayda, sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

Sanık savunmasında, ele geçen kaçak sigaraları hediye edeceğini beyan etmiştir.

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, sanığın savunmasında atılı suçu kabul etmemesi ve tüm dosya kapsamına göre sanığın mahkûmiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek sanığın beraatine ilişkin verilen kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Ancak; Suç konusu kaçak sigaraların 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş, söz konusu hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

III. KARAR