Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/26751 K.2025/6348

İstanbul Anadolu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.10.2019 tarihli ve 2019/912 Esas, 2019/1476 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

(Kapatılan) İstanbul 1. Ordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 05.06.2015 tarihli ve 2013/512 Esas, 2015/217 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında 25.08.2012-18.09.2012 ve 30.09.2012-06.11.2012 tarihleri arasında firar suçundan iki kez 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 13.06.2012 ve 24.06.2012 tarihinde emre itaatsizlikte ısrar suçundan iki kez 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 23.06.2012 tarihinde emre itaatsizlikte ısrar suçundan 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231/5. maddesi uyarınca hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına ve aynı Kanun'un 231/8. maddesi uyarınca 5 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına karar verilmiş, bu kararlar yasal süresi içinde itiraz edilmeksizin 12.08.2015 tarihinde kesinleşmiş, daha sonra sanığın tabi tutulduğu denetim süresi içinde 25.12.2018 tarihinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca

hükümlerin açıklanması ile temyize konu edilen 31.10.2019 tarihli mahkûmiyet hükümlerinin verildiği anlaşılmış ise de;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunu'nun 8/1. maddesi, "Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un geçici 2'nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322'nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326'ncı maddeleri uygulanır." şeklinde düzenlenmiştir.

7 Kasım 2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlayacağı ilan edilmiş ve aynı tarihte Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete başlamıştır.

Görüldüğü üzere, Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağı, 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında ise 5271 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanacağı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan; 5271 sayılı Kanun'un hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını düzenleyen 231/5. maddesinin son cümlesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukukî sonuç doğurmamasını ifade edeceği belirtilmiştir. Kanun'un amir hükmü ve Yargıtay'ın istikrar bulmuş içtihatları uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, nihai bir hüküm olmayıp kurulan hükmün sanık hakkında hiçbir hukuki sonuç doğurmamasını sağlayan, asıl hükmü askıda bırakan mahkeme kararıdır. Denetim süresinde kasıtlı bir suç işlenmediği (ya da denetim süresinde varsa öngörülen tedbirlere uyulduğu) takdirde, geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak düşme kararı verilmesi gerekecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde; sanık hakkında her ne kadar istinaf mahkemeleri faaliyete geçmeden 05.06.2015 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise de; denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlediği ihbarı üzerine yeniden yapılan yargılama neticesinde 31.10.2019 tarihinde, yani Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra temyize konu edilen mahkûmiyet hükümlerinin verildiği, dolayısıyla 31.10.2019 tarihli kararların hukukî sonuç doğurduğu ve infaz kabiliyetinin bulunduğu,