Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/5887 K.2023/3734

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

(Kapatılan) 2. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 12.04.2017 tarihli ve 2015/376 Esas, 2017/363 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, Mahkemece hakkında fazla ceza tayin edildiğine, maddi vakıanın yeterince aydınlatılmamış olduğuna, takdir hakkının hakkaniyete aykırı olarak kullanıldığına, askerliğe elverişli olmadığına dair raporun dikkate alınmadığına ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın 18.12.2014 tarihinde iki günü yol izni olmak üzere toplam oniki gün kanuni izin ile birliğinden ayrıldığı, buna göre en geç 30.12.2014 tarihinde saat 23.59'a kadar birliğine katılması gerekirken katılmadığı, bir süre izin aşımında bulunduktan sonra 06.03.2015 tarihinde kendiliğinden gelerek birliğine teslim olduğu maddi vakıa olarak anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmasında özetle; iznini ailesinin yanında Afyonkarahisar'da geçirdiğini, o sırada babasının Afyon dışında çalıştığını, annesinin kalp hastası olması sebebiyle onu hastaneye götürüp getirdiğini, kendisinden başka annesine bakacak kimse bulunmadığını, bir süre iş aradığını ve ailesine katkıda bulunmak istediğini, iş bulamayınca birliğine teslim olduğunu ve ayrıca askerliğe elverişsizlik raporu aldığını ve bu raporun dikkate alınmasını istediğini, hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını ve kamuya yararlı bir işte çalıştırılmayı talep ettiğini beyan etmiştir.

3.Eskişehir Asker Hastanesi tarafından düzenlenen 02.12.2015 tarihli ve 5460 numaralı, yetkili üst makam onaylı sağlık raporunda; tekrarlayan uyum bozuklukları tanısıyla sanığın askerliğe elverişli olmadığı belirtilmiştir.

4.Eskişehir Asker Hastanesi Baştabipliği tarafından sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin ikinci fıkrasından faydalanamayacağı şeklinde 02.12.2015 tarihli ve 39 numaralı adli rapor düzenlenmiştir.

5.Eskişehir Yunus Emre Devlet Hastanesinin 16.12.2016 tarihli ve 56761182-251.17 numaralı ek raporu ile sanığın askerliğe elverişsizlik halinin heyete girdiği 02.12.2015 tarihinden itibaren geçerli olduğu bildirilmiştir.

6.Dosya içerisinde bulunan vaka kanaat raporu, olay tespit tutanağı, sanığa ait izin belgesi, sanığın kendiliğinden birliğine katıldığına dair tutanak ve diğer belgeler incelenerek değerlendirilmiştir.

7.Sanığa ait güncel adli sicil kaydı, UYAP üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.1632 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesi firar ve izin tecavüzü suçunu işleyenlerin altı hafta (42 gün) içinde kendiliklerinden gelmeleri halinde cezalarından ne miktarda indirim yapılacağını hükme bağlamıştır. Sanığın eyleminin 31.12.2014-06.03.2015 tarihleri arasında meydana geldiği nazara alındığında; sanığın izin tecavüzünde geçirdiği sürenin Kanun'un öngördüğü altı haftalık süreyi aştığı anlaşılmakla, yargılama konusu suça ilişkin tayin edilen ceza bakımından 1632 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin uygulanması mümkün görülmediğinden tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

2.1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasında; (a) ve (b) bendinde yazılı suçları işleyen sanıkların bir yıldan üç yıla kadar cezalandırılacağının hüküm altına alındığı dolayısıyla cezanın alt sınırının bir yıl olduğu ve Mahkemece temyize konu yargılamaya ilişkin temel cezanın asgari hadden tayin edildiği, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca sanık lehine takdiri indirim uygulandığı ve Eskişehir Yunus Emre Devlet Hastanesinin 16.12.2016 tarihli ve 56761182-251.17 numaralı ek raporu ile sanığın askerliğe elverişsizlik halinin heyete girdiği 02.12.2015 tarihinden itibaren geçerli olduğunun bildirildiği hususları bir arada değerlendirildiğinde sanığın temyiz sebeplerine itibar edilmemiştir.

3.Sanığın ileri sürdüğü mazeretlerin (Kapatılan) Askerî Yargıtayın içtihatlarında belirtilen ve TSK İç Hizmet Yönetmeliğinin 57 nci maddesinin (b) bendi ve 58 ... maddelerinde yazılan veya benzeri nitelikteki hallerden olmadığı dikkate alındığında savunmalarına itibar edilmeyerek; hakkında Mahkemece kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2017 tarihli ve 2015/877 Esas, 2017/281 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,