Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/110 K.2025/14625

Sanıklar hakkında 7242 sayılı Kanun kapsamındaki iade yazısı üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanıkların aşamalardaki savunmaları, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1. Sanıklar hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/ 5 ve 3/10. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemi ile dava açıldığı halde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan 5607 sayılı Kanun'un 4/2. maddesi uyarınca cezalarında artırım yapılması,

2.Ele geçen kaçak eşyanın 1091 karton gümrük kaçağı sigara olduğu ve dava bu sigara miktarı üzerinden açıldığı halde dosyada mevcut kaçak eşyaya mahsus tespit (KEMT) varakasının 791 karton gümrük kaçağı sigara için düzenlenmiş olması ve 5607 sayılı Kanun'un 3/23. ve 5/2. maddelerinin uygulanma koşullarının değerlendirilmesinde bu miktarın esas alınması,

3.Suça konu kaçak eşyanın tamamının 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi delâleti ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

4. Sanık ... hakkında hem hapis, hem de adlî para cezasına hükmedilmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasında adlî para cezalarında mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına yasal olanak bulunmadığı halde hiçbir ayrım yapılmaksızın sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.