Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/13006 K.2024/2071

Sivas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2013 tarihli ve 2012/551 Esas, 2013/277 Karar sayılı kararı ile 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun’un (4733 sayılı Kanun) 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 52 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

söz konusu kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesini müteakip uyarlama yargılaması yapılması konusunda ihbarda bulunulması üzerine 15.04.2020 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (7242 sayılı Kanun) ile 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nda (5607 sayılı Kanun) yapılan değişiklik sebebiyle yapılan uyarlama yargılaması sonucunda Sivas

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2020 tarihli ve 2020/583 Esas, 2020/635 Karar sayılı kararı ile sanığın 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci ve yirmiikinci fıkraları ile 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesi uyarınca neticeten 2 ay hapis ve 20,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu karara karşı suçtan zarar gören Tarım ve Orman Bakanlığı vekilinin ve o yer Cumhuriyet savcısının itirazlarının kesin nitelikte olan Sivas

3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.12.2020 tarihli ve 2020/259 Değişik İş sayılı kararı ile reddedildiği anlaşılmıştır. Adalet Bakanlığının, 07.05.2023 tarihli kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/55606 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/55606 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"5237 sayılı Kanun'un 7/2. maddesinde “Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' şeklinde yer alan düzenleme karşısında, 4733 sayılı Kanun'un 8/4. maddesinin 11/04/2013 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Gümrük Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 31. maddesi ile yürürlükten kaldırılarak,

anılan Kanun'un 54. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3. maddesinde yapılan değişiklik üzerine atılı suçun 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesinde düzenlenmiş olduğu nazara alındığında, Sivas

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/04/2013 tarihli ilk kararında sanığın eyleminin, 4733 sayılı Kanun'un 8/4. maddesi kapsamında olduğu değerlendirilmek suretiyle suç tarihi olan 20/01/2012 itibariyle sanığın lehine olan 4733 sayılı Kanun'un 8/4. maddesinin uygulandığı ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Kanun ile 4733 sayılı Kanun'un 8/4. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Kanun ile değişik 3/18. maddesi ile de aynı düzenlemenin korunduğu,

Hükümden sonra 15/04/2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği anlaşılmakla, Suç tarihinde yürürlükte olan 4733 sayılı Kanun ile 6455 sayılı Kanunla değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi.

6545 ve 7242 sayılı Kanunlar ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesinin yollamasıyla 3/5, 3/10, 3/22. maddelerinin somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, Sivas

1. Asliye Ceza Mahkemesince 2020/583 esas sayılı dosya üzerinden yapılan uyarlama yargılaması sırasında 5607 sayılı Kanun'un 3/10. maddesinin dikkate alınmayarak sadece 3/5 ve 3/22. maddeleri ile karşılaştırma yapıldığı, belirtilen maddelere göre kurulan mahkumiyet hükmünün sanık lehine olduğu kabul edilerek eksik ceza ile uygulama yapıldığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir. 2.Dosya kapsamına ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi üzerinden yapılan sorgulamaya göre sanığın, Sivas

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2013 tarihli ve 2012/551 Esas, 2013/277 Karar sayılı gıyabî kararının verildiği ve kararın tebliğ edildiği 09.05.2013 tarihlerinde Sivas E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunduğu anlaşılmıştır.

3.Sanığın yokluğunda verilen 08.04.2013 tarihli hükmün tebliğine ilişkin olarak cezaevinde bulunan sanığa gerekçeli karar tebliğ edilirken, tebliğ edilen karar içeriğinin okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu halde cezaevi idaresince düzenlenen 09.05.2013 tarihli tebliğ-tebellüğ belgesi içeriğine göre gerekçeli kararın sanığa tebliğinin bu hususlar yerine getirilmeden yapıldığının anlaşılması karşısında; kanun yararına bozma talebine esas teşkil eden Sivas

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2013 tarihli ve 2012/551 Esas, 2013/277 Karar sayılı kararının ve buna bağlı olarak sonraki incelemeye konu itirazın reddine dair merci kararının kesinleşmediği, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği anlaşılmıştır.

III. KARAR