Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/15991 K.2023/8687

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği, suçtan doğrudan zarar görmeyen şikâyetçi Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı'nın katılan sıfatı bulunmadığından, sanıklar hakkındaki hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı,

katılan Tarım ve Orman Bakanlığı'nın hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yürütülen soruşturma neticesinde, sanıkların 2873 sayılı Milli Parklar Kanunu'na (2873 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Beyşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2015/358 Esas, 2016/47 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2873 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, suç yeri hem 2. derece doğal sit alanı hem de milli park olduğundan, inşaat yapılması nedeniyle her iki suçun da oluşacağına, bilirkişi raporunun yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanıkların, Beyşehir gölü çevresi milli parkı sınırlarında kalan, sanık ... adına tescilli ve arsa vasıflı taşınmaz üzerinde, 8x9 metre ebatlarında bir prefabrik ev yaptıkları tespit edilmiştir.

2.Sanıklar, aşamalarda, hafta sonları doğa içinde olabilmek için birlikte karar alarak seyyar prefabrik ev yaptırmaya karar verdiklerini, milli park olduğunu ve yasak olduğunu bilmediklerini, zemine beton dökmeyip sökülebilir kilit taşı kullandıklarını, evin de prefabrik sökülebilir nitelikte olduğunu savunmuşlardır.

3.Dosyadaki evraktan, taşınmazın bulunduğu bölgenin 11.01.1993 tarihinde milli park olarak belirlendiği ve 1994 yılı Aralık ayında bölgede ilan edildiği anlaşılmaktadır.

4.Mahkemece yerinde keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılmış; kadastro bilirkişisi, sanık ... adına tescilli 338 parselde kayıtlı taşınmazın Beyşehir gölü milli parkı alanında kaldığını, inşaat bilirkişisi, ahşap binanın toprak zemin üzerinde ve taşınabilir durumda olduğu, beton ve benzeri imalat yapılmadığı, yapı olarak değerlendirilemeyeceği, ziraat bilirkişisi, sahanın özelliğinin değişmesine ve kalıcı olarak hasar görmesine neden olacak bir faaliyette bulunulmadığı, yönünde görüş bildirmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Şikâyetçi Vekilinin Temyiz İstemlerinin Değerlendirilmesi

Yargılama konusu suç yönünden, suçtan doğrudan zarar görmeyen şikâyetçi Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı'nın kamu davasına katılma hakkının ve 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği, sanıklar hakkındaki hükümleri temyize yetkisinin bulunmadığı gibi davaya katılmasına karar verilmesinin de bu hakkı tanımayacağı cihetle, şikâyetçi vekilinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Katılan Vekilinin Temyiz İstemleri ve Re'sen Gözetilen Hususların Değerlendirilmesi;

2873 sayılı Kanun'un, 14 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki düzenleme "Onaylanmış planlarda belirtilen yapı ve tesisler ve Genelkurmay Başkanlığınca ihtiyaç duyulacak savunma sistemi için gerekli tesisler dışında kamu yararı açısından vazgeçilmez ve kesin bir zorunluluk bulunmadıkça her ne suretle olursa olsun hiçbir yapı ve tesis kurulamaz ve işletilemez veya bu alanlarda var olan yerleşim sahaları dışında iskan yapılamaz." şeklinde, 21 inci maddesindeki düzenleme ise "Bu Kanunda yazılı yasaklamalara ve mecburiyetlere aykırı hareket edenler hakkında, fiilleri daha ağır bir cezayı gerektirmediği takdirde,

altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur." şeklindedir. Dosyanın tetkinde, her ne kadar bilirkişi raporunda netice olarak sanıklar tarafından yapılan inşaatın yapı olarak değerlendirilemeyeceği yönünde görüş bildirilmiş ise de raporda tarif edilen evsaf ve tespitler ile

fotoğrafların incelenmesinde, sanıklar tarafından yapılan inşaatın yapı vasfında olduğu, yine dosya kapsamına göre yapının inşa edildiği yerin milli park olduğu hususunda tereddüt bulunmadığı görülmektedir. Bu itibarla, üzerlerine atılı suçun unsurlarının oluştuğu anlaşılan sanıkların, mahkûmiyetleri yerine, yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

1.Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Beyşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2015/358 Esas, 2016/47 Karar sayılı kararına yönelik şikâyetçi Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2.Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle, Beyşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2015/358 Esas, 2016/47 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,