Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/17425 K.2024/10056

Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2021 tarihli ve 2019/867 Esas, 2021/47 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66/1-b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62. ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 10.02.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 18.08.2023 tarihli ve 94660652-105-39-21749-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.09.2023 tarihli ve KYB - 2023/93767 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.09.2023 tarihli ve KYB - 2023/93767 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Dosya kapsamına göre, sanığın izin tecavüzü suçundan dolayı Şemdinli Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 14/02/2019 tarihli ve 2019/50 esas sayılı iddianame ile açılan kamu davasının, Şemdinli Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2019 tarihli ve 2019/80 esas, 2019/22 sayılı yetkisizlik kararı ile gönderildiği Vize Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılaması sonunda, sanığın 07/07/2016-13/02/2016 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlemesi nedeniyle anılan mahkemenin 20/01/2021 tarihli ve 2019/422 esas, 2021/36 sayılı kararı ile sanığın mahkûmiyetine karar verildiği,

Sanık hakkında aynı eylem sebebiyle yine Şemdinli Cumhuriyet Başsavcılığının 09/10/2019 tarihli ve 2019/676 esas sayılı iddianamesi ile açılan ve Şemdinli Asliye Ceza Mahkemesinin 18/10/2019 tarihli ve 2019/635 esas, 2019/234 sayılı yetkisizlik kararı ile gönderildiği Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinin 19/01/2021 tarihli ve 2019/867 esas, 2021/47 sayılı kararı ile sanığın 07/07/2016-13/02/2016 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlemesi nedeniyle mahkûmiyetine karar verilmesi ile sonuçlanan mükerrer davanın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan "Aynı fiil nedeniyle,

aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir." hükmü gereğince reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilerek, mükerrer ceza tayininde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Kanun yararına bozma talebine ilişkin ihbarname içeriğinde suç tarihinin 07.07.2016-13.02.2019 yerine 07.07.2016-13.02.2016 olarak yazılması maddi yazım hatası olarak görülmüştür.

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2021 tarihli ve 2019/867 Esas, 2021/47 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,