Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/4813 K.2025/15743

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanıkların aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

1. Suç tarihinde yürürlükte olan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanun'u (5607 sayılı Kanun) uyarınca alt sınırdan verilerek belirlenen ceza ile suç tarihinden sonradan yürürlüğe giren 6545, 72 42... sayılı Kanunlar ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi yollaması ile aynı Kanun'un 3/5. maddesi uyarınca belirlenen temel cezanın birbirleri ile çelişkili olduğundan, her iki Kanun dönemine göre teşdiden belirlenecek blok uygulama uyarınca netice cezaya göre Kanun değerlendirmesi yapılması gerekli olduğu lehe yasa değerlendirmeninde usul kazanılmış haktan bahsedilemeyeceği halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre;

2. 7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği, soruşturma aşamasında etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmayan sanıklara kovuşturma aşamasında yapılan ödeme ihtarında ele geçen eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katını hüküm verilinceye kadar ödemesi halinde cezasında 1/2 oranında indirim yapılacağını ihtarı yerine indirim oranının bildirilmemesi suretiyle yanıltılması ve haklarında ödemediğinden bahisle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmaması hukuka aykırı bulunmuştur.