Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/6423 K.2025/12453

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Olayların oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak.

1.Sanığın 11.12.2014 tarihli eylemi yönünden.

UYAP sistemi üzerinden yapılan sorgulamada sanık hakkında Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2020 tarihli ve 2020/1001 Esas, 2020/1381 Karar sayılı kararı ile 11.12.2014 tarihinde işlediği kaçakçılık suçundan dolayı 6.000,00 TL ve 20,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine dair 18.06.2025 tarihinde kesinleşmiş karar bulunduğunun anlaşılması karşısında; mükerrer yargılama yapılıp yapılmadığının tespiti açısından, Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/1001 Esas, 2020/1381 Karar sayılı dava dosyası getirtilip dosya aslı ya da onaylı örneğinin bu dosya arasına alınması,

anılan karardaki suça konu olay ile dava konusu suça konu olayın karşılaştırılması, dava konusu yargılamaların mükerrer yargılama teşkil edip etmediğinin hiçbir şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve elde edilecek sonuca göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması, 2.Sanığın 16.01.2015 tarihli eylemi yönünden.

Temyiz incelemesine konu bu dosyaya ilişkin suç tarihinin 16.01.2015, iddianame düzenleme tarihinin 20.02.2015 olduğu, Yapılan Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) sorgulamasında Koyulhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2015 tarihli ve 2015/29 Esas, 2015/76 Karar sayılı dosyasında suç tarihinin 14.02.2015, iddianame düzenleme tarihinin ise 04.03.2015 olduğu ve mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmeden 11.11.2015 tarihinde kesinleştiği gözetilerek, Anılan dosyalarda sanığın üzerine atılı eylemlerin benzer mahiyette olduğu dikkate alınarak,

suç tarihine ve işlenen suçun niteliğine göre sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43. maddesi kapsamında zincirleme biçimde kaçakçılık suçunu oluşturup oluşturmadığının takdir ve değerlendirilmesi bakımından sanık hakkında dosyaların incelenip, kesinleşen dosyanın ilgili belgelerin örneklerinin dosya arasına konulması ve eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi kapsamında değerlendirilmesi halinde kesinleşen cezanın mahsubuna karar verilmesinin düşünülmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi, 3.Sanığın 06.03.2015 tarihli eylemi yönünden.

Dairemizce aynı gün incelenen Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.12.2020 tarihli ve 2020/822 Esas, 2020/1448 Karar sayılı dosyasında.

Sanık hakkında Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 03.04.2015 tarih ve 2015/3076 Esas sayılı iddianamesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi kapsamında cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı ve dosyanın Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/411 Esas sayısına kaydedildiği, 17.04.2015 tarihli karar ile 2015/411 Esas sayılı dosyanın aynı Mahkemenin 2014/1226 Esas sayılı dosyası üzerinde birleştirilmesine karar verildiği, akabinde 2014/1226 Esas sayılı dosyasının 01.12.2015 tarihli celsesinde verilen 5 numaralı ara karar ile 2015/411 Esas sayılı dosyanın tefrikine karar verildiği,

bu dosyanın Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/1288 Esasına kaydedildiği ve mahkumiyet kararı verilmesi üzerine müsnet kararın sanık tarafından temyiz edilerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 03.06.2020 tarihli Kanun İadesi yapılması sonucu dosyanın Mahkemenin 2020/822 Esasına kaydedilerek yapılan yargılama neticesinde 31.12.2020 tarihli mahkumiyet hükmü kurulduğunun anlaşılması karşısında, tefrik edilen eylem yönünden yeniden hüküm kurulamayacağının gözetilmemesi, Kabule göre ise.

1.Sanığın 11.12.20 14... .01.2015 tarihli eylemleri yönünden. Suç tarihinde yürürlükte olan 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesinin "Yedinci fıkrası hariç, 3. maddede tanımlanan suçlardan birini işlemiş olan kişi, etkin pişmanlık göstererek, soruşturma evresi sona erinceye kadar suç konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı kadar parayı Devlet Hâzinesine ödediği takdirde, hakkında, bu kanunda tanımlanan kaçakçılık suçlarından dolayı verilecek ceza yarı oranında indirilir.

Bu fıkra hükmü, mükerrirler hakkında veya suçun bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi halinde uygulanmaz" hükmünü içerdiği, 7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesinde yapılan değişiklik gereği kovuşturma aşamasında da etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi son cümlesi kapsamında "Soruşturma evresinde, ihtar yapılmaması hâlinde kovuşturma evresinde hâkim tarafından sanığa ihtar yapılır" düzenlemesinin getirildiği cihetle,

sanığa eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarını yatırması halinde hakkında 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesinin uygulanabileceği ihtarı yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, sanığa usulüne uygun şekilde etkin pişmanlık ihtarı yapılmadan savunma hakkının kısıtlanması, 2.Suç tarihi itibarıyla kesinleşmiş mahkûmiyeti bulunmayan sanık hakkında derdest davalar esas alınarak 5237 sayılı Kanun'un 58/9. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.