Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/8920 K.2023/6739

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, sanık müdafiinin yokluğunda verilen kararın, sanık müdafiine 18.02.2022 tarihinde tebliğ edildiği,

tebliğ tarihinden önce 15.03.2018 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7101 sayılı Kanun'un 48 inci maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 7 nci maddesinin (a) bendi gereğince baro levhasına yazılı avukatlara tebligatın elektronik yolla yapılmasında zorunluluk bulunması karşısında, gerekçeli kararın tebligat tarihinde UETS kaydı bulunduğu anlaşılan sanık müdafiine 7201 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin (a) bendi uyarınca tebliğ edilmesi gerektiğinin gözetilmediği,

sanık müdafii tarafından 01.04.2022 tarihinde verilen eski hale getirme ve temyiz istemine ilişkin dilekçede temyiz hakkının geri verilmesini istediğinin belirtildiği ve eski hale getirme hususunda karar verme yetkisinin 5271 sayılı Kanun'un 42 nci maddesinin birinci fıkrasına göre hükmü temyizen incelemekle görevli Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu dikkate alındığında, mahalli mahkemenin 05.04.2022 tarihli ek kararı ile Ağır Ceza Mahkemesinin 14.04.2022 tarihli ve 2022/370 Değişik İş sayılı

kararlarının hukuki değerden yoksun oldukları belirlenerek 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, yapılan tebligatın usulüne uygun olmaması nedeniyle temyiz başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına ve sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanığın yargılama konusu 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (5846 sayılı Kanun) 71 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçun, aynı Kanun'un 75 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takibinin şikâyete tabi olduğu, katılan vekilinin hükümden sonra temyiz aşamasında 30.03.2023 tarihli dilekçe ile sanık hakkındaki şikâyetinden vazgeçtiği ve şikâyetten vazgeçme yetkisini içerir vekaletnamesi de bulunduğu, sanık müdafiinin de 30.03.2023 tarihli dilekçe ile katılan vekilinin şikâyetinden vazgeçme beyanını kabul ettiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin, 03.02.2022 tarihli ve 2021/485 Esas, 2022/39 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,