Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/1875 K.2025/1174

Üste hakaret, üste fiilen taarruz ve askeri eşyayı kasten tahrip etmek suçlarından yapılan yargılama sonucunda sanığın mahkûmiyetine dair Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2022 tarihli ve 2022/460 Esas, 2022/670 Karar sayılı kararına yönelik sanık tarafından yapılan istinaf talebinin süre yönünden reddine ilişkin Sivas

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.11.2022 tarihli ve 2022/460 Esas, 2022/670 sayılı ek kararının, kanun yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 16.01.2024 tarihli ve 94660652-105-58-10601-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.02.2024 tarihli ve KYB - 2024/9294 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.02.2024 tarihli ve KYB - 2024/9294 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Sanığın istinaf talebinin Sivas

3. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/11/2022 tarihli ek kararı ile süresinde yapılmadığı gerekçesi ile reddine karar verildiği ve istinaf edilmeksizin kesinleşmesini takiben, Mahkemesince 04/01/2023 tarihli tutanak ile sanığın istinaf talebinin süresinde olduğu kabul edilerek dosyanın istinaf incelemesine esas olmak üzere gönderildiği Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi

5. Ceza Dairesinin 15/02/2023 tarihli ve 2023/196 esas, 2023/307 sayılı kararında, "....İlk derece mahkemesinin 28.11.2022 tarihli ek kararı yönünden CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna gidilip gidilmeyeceği yönünden yine ilk derece mahkemesince ihbarda bulunulması mümkün olup, bu aşamada dosyanın incelenmeksizin ilk derece mahkemesine tevdiine,.." şeklinde belirtilen aykırılık nedeniyle kanun yararına bozma yoluna gidilip gidilmeyeceği hususunda mahkemesine ihbarda bulunduğu hususu nazara alındığında, Dosya kapsamına göre,

10/11/2022 tarihli karar duruşmasında ceza infaz kurumundan Segbis vasıtası ile hazır edilerek mahkumiyetine karar verilen sanık hakkında hükmün yüzüne karşı tefhim olunması karşısında sanığa kısa kararın 18/11/2022 tarihinde okunup anlatılmak suretiyle tebliğ edildiği, bunun üzerine sanığın da aynı tarihte istinaf başvurusunda bulunmasına rağmen Mahkemesince 28/11/2022 tarihli ek kararla sanığın istinaf başvurusunun süre yönünden reddine karar verilerek sanık hakkındaki hükmün kesinleştirildiği anlaşılmış ise de, Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 30/01/2020 tarihli ve 2019/9419 esas, 2020/1332 karar sayılı ilamında yer alan "...Sanığa SEGBİS vasıtasıyla yüzüne karşı verilen hükme yönelik kararın bulunduğu tutanağın bir örneğinin tebliğ edilmemesi karşısında sanığın temyiz talebinin süresi içerisinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, Sivas

3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/11/2022 tarihli ve 2022/460 esas, 2022/670 sayılı kararının başka suçtan ceza infaz kurumunda bulunan, Segbis marifeti ile karar duruşmasına katılan sanığa 18/11/2022 tarihinde tebliğ edilmesi karşısında, sanığın 18/11/2022 tarihli istinaf başvuru dilekçesinin süresinde verilen istinaf dilekçesi olarak kabulü gerekirken ek karar ile yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Her ne kadar sanık tarafından yapılan istinaf talebinin süre yönünden reddine ilişkin Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.11.2022 tarihli ve 2022/460 Esas, 2022/670 sayılı ek kararının kanun yararına bozulması istenilmiş ise de. Sivas

3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2022 tarihli ve 2022/460 Esas, 2022/670 Karar sayılı kararının, kapalı ceza infaz kurumunda bulunan sanığın SEGBİS marifetiyle yüzüne karşı tefhim edildiği ve 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesi uyarınca ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak veya bu hususta bir dilekçe vermek suretiyle de karara karşı kanun yoluna başvurulabileceği hususunun hatırlatılmış olması karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR