Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/2097 K.2025/3984

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1. Temel cezanın belirlenmesi sırasında delalet maddesinin "3/18-son cümle" yerine "3/18-a" olarak yanlış gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi, 2. 7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun

(5607 sayılı Kanun) 5/2. maddesi uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulanmasının olanaklı hale geldiği ve sanığa soruşturma aşamasında etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmadığı cihetle, suça konu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarın sanık tarafından kovuşturma evresinde ödenmesi halinde 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi uyarınca cezasında yarı oranında indirim yapılacağı gözetilerek;

sanığın gümrüklenmiş değerin iki katı tutarı ödediğine ilişkin 21.11.2022 tarihli belgenin, sanık müdafiinin 26.11.2022 havale tarihli dilekçesi ekinde dosyaya ibraz edildiği anlaşılmakla, ödeme hususu araştırılarak sonucuna göre sanık hakkında 5607 sayılı Kanun'un 5. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin değerlendirilmesi yerine, ödeme olmadığı şeklinde dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.