Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/4250 K.2024/11523

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

1. Suç tarihi itibarıyla sanıkların yargılamaya konu eyleminin 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası kapsamında kaldığı ve buna göre belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve aynı Kanun'un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikicni fıkrasının (c) bendi uyarınca sanıklar hakkında zamanaşımını en son kesen sebep olan iddianamenin düzenlendiği 23.09.2013 tarihinden itibaren hüküm tarihi olan 03.04.2024 tarihine kadar 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı ve 67 nci maddeleri uyarınca öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleştiği gerekçesi ile mahkemece zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşmesine, suçta kullanılan nakil aracının müsaderesine yer olmadığına karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

3. Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen; Dosya kapsamında yer alan 20.12.2013 tarihli bilirkişi raporuna göre, dava konusu eşyaların ülkemizde üretilen cihazlar olduğunun belirtildiği, gümrük kaçağı olmadığı anlaşılmakla iddianamede müsaderesi talep edilen eşyaların iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde müsaderesine hükmedilmesi, hususu dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle katılan Gümrük İdaresi vekilinin ve sanık ... müdafiin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği,