Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2025/1072 K.2025/6751

Gerekçeli kararın sanığın bilinen son adresi olan "... Mah. ... Cad. No: 238 İç Kapı No: 8" yerine, mernis adresi olan ve kapı numarası bakımından farklı olan "... Mah. ... Cad. No:222 İç Kapı No:8" adresinde tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında, bilinen en son adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun) 21/1. maddesine uygun tebligat çıkartılmadan doğrudan 7201 sayılı Kanun’un 21/2. maddesine göre çıkartılan gerekçeli karar tebligatı usulsüz olup, sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu ve Mahkemenin 13.09.2024 tarihli ek kararının hukuken geçersiz olduğu kabul edilerek,

Sanık hakkında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.06.2020 tarihli iade yazısı ile 7242 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik nedeniyle lehe değerlendirme yapılmak üzere dosyanın İlk Derece

Mahkemesine iadesine karar verilmesi sonrası kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Tüm dosya kapsamının incelenmesinde, kolluk görevlilerince yapılan denetimlerde sanığın restaurant olan işyerinde müşterilerin masalarında bulunan bardaklarda beyaz şarap görünümlü içki servisi yapıldığından şüphelenilmesi üzerine sanığa servis ettiği içkilerin nerede olduğu sorulduğundan sanığın işyeri içerisinde bulunan bir adet koli içerisindeki 1.5 litrelik tamamen dolu vaziyette 11 şişe beyaz şarap, 0.5 litre tamamen dolu vaziyette bir şişe beyaz şarap, 1.5 litre açık vaziyette yarısı dolu 2 şişe beyaz şarap, 1.5 litrelik açık vaziyette yarı dolu bir şişe kırmızı şarabı kendi rızasıyla teslim ettiği anlaşılmış ise de,

somut olayda sanık ve kaçak eşya konusunda Mahkemece verilmiş usulüne uygun bir arama kararı olmadığı gibi gecikmesinde sakınca olduğu gerekçesiyle Cumhuriyet savcısı tarafından da verilmiş bir yazılı arama izni ya da Cumhuriyet savcısına ulaşılamaması nedeniyle kolluk amirince verilmiş yazılı arama emri de bulunmaması karşısında, somut olayda yapılan aramanın usul ve yasaya aykırı olduğu, usulsüz arama sonucu ele geçen eşyanın yasak delil niteliğinde olduğu,

bu eşyanın kaçak olmasının durumu değiştirmeyeceği, Anayasa'nın 38/2. fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 206/2-(a), 217/2. ve 230/1. maddesi gereği hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı, sanığın atılı suça ilişkin ikrarının da bulunmaması karşısında sanığın mahkûmiyetini gerektirir nitelikte dosyada başkaca delil de bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın atılı kaçakçılık suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.