Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2025/3118 K.2025/13373

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Pasinler Asliye Ceza Mahkemesinin 25.03.2014 tarihli ve 2013/486 Esas ve 2014/121 Karar sayılı ilâmının sadece sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326/son maddesi uyarınca cezada kazanılmış hak gereği cezasının 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adlî para cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve gün adlî para cezası taksitlendirme kararı verilirken uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırı davranılması hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün, doğrudan verilen adlî para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin 9. fıkrasında yer alan "Sanığa verilen adlî para cezasının..." ifadesinden sonra gelmek üzere "5237 sayılı Kanun'un 52/4. maddesi gereğince" ibaresinin eklenmesi, hükmün 9. fıkrasından sonra gelmek üzere "Sanık hakkında 25.03.2014 tarihli kararla verilen 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adlî para cezasının kazanılmış hak oluşturduğu gözetilerek,