Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2009/2736 K.2010/2494

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Mahkemece dava konusu 672 parsel sayılı taşınmazın kamu malı niteliğinde mera olmadığı, tespit gününde adına tescile karar verilen zilyet davalı taraf yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen koşulların gerçekleştiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Dava konusu taşınmaza komşu 661, 662 ve 670 parsel sayılı taşınmazların dayanağı 15.6.1965 tarih ve 6.11.1974 tarih, 29 sayılı tapu kayıtlarının yönsüz sınırlarında mera okunduğu, davacı tanıkları ... ve ....’nun da dava konusu taşınmazlarda köylülerin hayvanlarını otlattığını belirtmiş olması hususu dikkate alındığında dava konusu taşınmazın geleneksel biçimde kullanılagelen mera niteliğinde olduğunun kabulü gerekir.

Öğretide, uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre mera niteliğindeki taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımadığı gibi, vergi kaydına da değer verilemez. Öte yandan kural olarak objektif nitelikteki eylemli duruma aykırı düşen sübjektif nitelikteki yerel bilirkişi ve tanık sözlerine de değer verilmesi olanaksızdır. Bu verilere göre hükme dayanak yapılan yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile uzman ziraatçi bilirkişilerin dava konusu taşınmazın mera olmadığı yolundaki raporlarının yasal bir dayanağı bulunmamaktadır.