Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/22070 K.2015/22845

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı yaşlılık aylığı almak için iş sözleşmesini feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ve ücret, genel tatil ve yıllık için ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Belediye, davacının kendi işçileri olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar, davacıya ait işyeri ve SGK.kayıtları ile bilirkişi raporuna dayanılarak anılan tazminat ve alacakların kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda yasaya uygun şekilde kıdem tazminatı ile ücret, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacağının hesaplanıp, hüküm altına alınması isabetlidir.

Ancak mahkemece davalılar arasında 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesi kapsamında asıl işveren – alt işveren ilişkisi olduğu kabul edilerek davalıların anılan tazminat ve alacaklardan müştereken müteselsilen sorumlu tutulması gerekirken, hükümde hangi davalı hakkında karar verildiğinin açıkça belirtilmemesi hatalı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.