Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2022/2201 K.2023/2871

Taraflar arasındaki tapu kaydındaki haciz şerhinin terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun HMK'nın 353/1-b-1 inci maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin ... ili, ..ilçesi, ...Köyü, 147 ada, 9 parsel sayılı taşınmaz üzerinde yer alan 3 katlı kargir ev, garaj ve samanlığın sahibi olduğunu, tüm malvarlığına Almanya'da çalışması üzerine sahip olduğunu, fakat dava konusu taşınmaz üzerindeki muhdesatların davalı oğlu ... tarafından kendi nam ve hesabına hareketle taşınmazın beyanlar hanesine şerh ettirilip sonrasında kaydettirildiğini beyan ederek; taşınmazın "beyanlar" hanesinde davalı adına olan kayıt ve şerhin iptali ile terkinini, kaydın kaldırılmasını talep etmiştir .

II. CEVAP

Açılan davayı kabul etmediğini, davacının öz babası olup davanın kötüniyetle açıldığını, babasının uzun yıllar Almanya'da çalışarak orada yaşadığını, bu süre içerisinde ne kendisi ile ne de kardeşi ve annesi ile davacı babalarının maddi - manevi ilgilenmediğini, orada kendisine yeni bir hayat kurup yeni bir evlililik yaparak çocuk sahibi dahi olduğunu, kendilerinin bakım ve gözetimiyle annesinin babası olan dedelerinin ilgilendiğini, taşınmazın üzerindeki muhdesatı annesinin, dedesinin, amcalarının ve davacı babasının küçük bir miktar katkısıyla yaptıklarını, garaj ve samanlığı ise 1994 yılında kendi çabalarıyla yaptığını, davacı babasının bir katkısının bulunmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...Dava konusu 147 ada, 9 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 17/01/2008 tarihinde kesinleştiği, kadastro tespitinde taşınmazın "bahçe" vasfında olduğu ve beyanlar hanesine "A" ile gösterilen üç katlı kagir ev ve "B" ile gösterilen garaj ve "C" ile gösterilen samanlık ...oğlu ...'indir." şeklinde belirtmenin yer aldığı, talep konusu olan muhdesatların kadastro çalışmaları öncesinde inşaa edildiği ve dava dilekçesinde bahse konu evin kadastro çalışmaları sırasında davalı adına kaydedildiğinin belirttiği, bu yönüyle; davanın, Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinde belirlenen kadastro öncesi sebebe dayalı olduğu ve anılan maddede belirtilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin dava tarihi olan 01/10/2018 itibariyle dolduğu..." gerekçesiyle; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; Mahkeme tarafından eksik inceleme yapıldığını, usulden ret kararının doğru olmadığını, tapu kaydının iptaline yönelik bir taleplerinin olmadığını, taşınmazın müvekkil adına yazıldığını, muhdesatın davalı müvekkilin oğlu tarafından değil müvekkil tarafından yaptırılmış olması nedeniyle kadastro çalışmaları sırasında davalı adına tespit edilmesinin hatalı olup beyanlar hanesinin düzeltilmesi gerektiğini, sanki tapu iptali tescil davası gibi değerlendirilerek davalarının süre yönünden reddedildiğini, taşınmaz gibi üzerindeki muhdesatların da müvekkiline ait olduğunun ve Almanya'da çalışılarak kazanılan parayla yaptırıldığına tüm köylülerin de şahit olduğunu beyan ederek; hükmü istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"... 3402 sayılı Kanunun 12/3. maddesinde yer alan düzenlemeye göre bu nitelikteki davalar kadastro tespitinin kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıllık süre içinde açılabilir.

Somut olayda;147 ada, 9 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 17/01/2008 tarihinde kesinleştiği, kadastrodan önce ev, garaj ve samanlığın taşınmaz üzerinde bulunduğu, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. fıkrasındaki 10 yıllık hak düşürücü süre geçirildikten sonra 01/10/2018 tarihinde dava açıldığı, hak düşürücü süre geçirildikten sonra kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayalı olarak dava açılamayacağına göre ilk derece mahkemesince, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı..." gerekçesiyle;

davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b/1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesindeki başvuru nedenleriyle hükmü temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık; tapu kaydındaki haciz şerhinin terkini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1.4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 1009 uncu maddesi uyarınca; "...şerhedilebileceği kanunlarda açıkça öngörülen diğer haklar tapu kütüğüne şerhedilebilir. Bunlar şerh verilmekle o taşınmaz üzerinde sonradan kazanılan hakların sahiplerine karşı ileri sürülebilir."

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 1023 üncü maddesi uyarınca; "Tapu kütüğündeki tescile iyiniyetle dayanarak mülkiyet veya bir başka aynî hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur.”

3. 3402 sayılı Kadastro Kanunun "Kadastro Tutanaklarının kesinleşmesi ve Hak Düşürücü Süre" başlıklı 12. maddesinin 3. Fıkrası uyarınca; "Kadastro tutanaklarında belirtilen haklara sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz. Bu 10 yıllık süre hak düşürücü süredir ve re'sen gözetilmesi gerekir."

3. Değerlendirme 1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile bölge adliye mahkemesi kararında belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup özellikle, ilk derece mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kanunun somut olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği anlaşıldığından, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte bulunmamıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,