Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2022/7430 K.2024/1058

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın, davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; kendisinin dava konusu 1610 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, bu taşınmazın üzerine 5 kattan oluşan binasının bulunduğunu, davalının bu binadaki bodrum kat ile üçüncü katı işgal ettiğini ve kendisinin davalının bu işgaline rızasının bulunmadığını belirterek davalının her iki taşınmaza yönelik el atmasının önlenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; dava dilekçesinde işgalin ne zaman ve nerede başladığının belirtilmediğini, bu çelişkinin giderilmesinin gerektiğini, davanın haksız olduğunu, 1979 yılında müvekkilinin taşınmazı davacı ile ortaklaşa satın aldığını, binayı beraber inşâ etmeye başladıklarını, ancak müvekkilinin şehir dışında çalışması sebebiyle taşınmazın davacı adına tescil edildiğini, aralarında yaptıkları sözlü anlaşmaya göre taşınmaz üzerindeki binanın 1 ve 2. katının müvekkiline ait olduğunun kararlaştırıldığını, 40 yıldır aralarında buna yönelik herhangi bir ihtilafın çıkmadığını, müvekkilinin iyi niyetli olduğunu,

öte yandan taşınmazın davacı tarafça kullanılmadığını ve eldeki davanın açılmasında hukuki yararının bulunmadığını belirterek davanın reddine ve müvekkilinin taşınmaza yaptığı masraf miktarı kadar lehine hapis hakkına karar verilmesini talep etmiştir.

III. ÖNCEKİ YARGILAMA AŞAMALARI

1. Fatsa Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.09.2019 tarihli ve 2017/574 Esas, 2019/480 Karar sayılı kararı ile "davanın kabulüne; Ordu ili, ... ilçesi, ... mahallesi, Ketenpınarı mevkiinde kain 1985 parsel parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve davacıya ait olan binanın zemin kat meskene ve 2. Kat meskene vaki el atmasının önlenmesine, Türk Medeni Kanunu'nun 994'üncü maddesi gereğince, 67.198,79 TL ödeninceye kadar davalıya hapis hakkı tanınmasına" karar verilmiştir.

2. Davacı vekili ile davalı vekilinin ayrı ayrı istinaf yoluna başvurmaları sonrasında her ikisinin de başvuruları kabul edilerek Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 17.06.2020 tarihli ve 2020/355 Esas, 2020/916 Karar sayılı kararıyla "Fatsa 1.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 25/09/2019 tarih, 2017/574 Esas 2019/480 Karar sayılı kararının kaldırılmasına" karar verilmiş, yeniden esas hakkında araştırma yapılmak üzere dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

3. Fatsa 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 20.10.2021 tarihli ve 2020/388 Esas, 2021/624 Karar sayılı kararıyla "davanın kabulüne; Ordu ili, ... ilçesi, ... mahallesi, Ketenpınarı mevkiinde kain 1985 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve davacıya ait olan binanın zemin kat meskene ve 2. Kat meskene vaki el atmanın önlenmesine; Türk Medeni Kanunu'nun 994'üncü maddesi gereğince, 89.938,20 TL ödeninceye kadar davalıya hapis hakkı tanınmasına, Harçlar Kanun'u gereğince alınması gerekli 7.580,79 TL karar ve ilam harcından peşin alınan 2.820,99 TL'nin mahsubu ile bakiye 4.759,80 TL'nin davalıdan alınarak hazineye gelir kaydına" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 23.11.2022 tarihli ve 2022/2674 Esas, 2022/2994 Karar sayılı kararında belirtilen "...ilk derece mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesinde ve hükmün fer'ilerinde usul ve esas yönünden yasaya aykırı bir durumun bulunmadığı, usule uygun alınan bilirkişi raporuna göre davalının 89.938,20 TL faydalı ve zorunlu masrafının ödenmesi karşılığında hapis hakkı konularak el atmanın önlenmesine karar verilmesinin toplanan delillere göre isabetli olduğu,

davalının halen taşınmazı kullanmakla ve kullanmaya devam etmek suretiyle faydalı ve zorunlu masraflarına faiz işletilmemesinin ve davalının hapis hakkı olsa da mülkiyet hakkına dayanarak el atmanın önlenmesi davası açan davacının açmış olduğu davada haklı olması nedeniyle yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin davalı üzerinde bırakılmasının isabetli olduğu,

ancak el atılan yer değerinin dava tarihi itibarı ile 165.187,86 TL olmakla kararla birlikte alınması gereken harç tutarı 11.283,98 TL olmasına rağmen nereden hesaplandığı anlaşılamayan bir şekilde harcın 7.580,79 TL olarak alınmış olmasının usul ve yasaya aykırı bulunduğu..." gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulü ile Fatsa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 20.10.2021 tarih ve 2020/388 Esas, 2021/624 Karar sayılı kararının kaldırılarak "davanın kabulüne.

Ordu ili, ... ilçesi, ... mahallesi, Ketenpınarı mevkiinde kain 1985 parsel parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve davacıya ait olan binanın zemin kat meskene ve 2. kat meskene vaki el atmanın önlenmesine, Türk Medeni Kanunu'nun 994'üncü maddesi gereğince, 89.938,20 TL'nin davacı tarafından davalıya ödeninceye kadar davalıya dava konusu taşınmazda hapis hakkı tanınmasına, Harçlar Kanun'u gereğince alınması gerekli 11.283,98 TL karar ve ilam harcından peşin alınan 2.820,99 TL'nin mahsubu ile bakiye 8.462,99 TL'nin davalıdan alınarak hazineye gelir kaydına" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Kararın hukuka aykırı olduğunu,

2. Davanın reddine karar verilmesinin gerektiğini,

3. Müvekkilinin iyi niyetli olarak dava konusu taşınmazda tasarrufta bulunduğunu,

4. Taşınmazda bu şekilde yıllarca ikamet ettiğini,

5. Lehine hükmedilen hapis hakkı bedelinin gerekenden düşük kaldığını,

6. Munzam zararının da hesaplanmasının gerektiğini,

7. Müvekkilinin davacı taraftan daha fazla masraf yaptığının ortada olduğunu,

8. Kararın bu şekilde verilmesi halinde davacı tarafın sebepsiz zenginleşeceğini,

9. Hapis hakkına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesinin gerektiğini,

10. Aleyhine yargılama giderlerine hükmedilmemesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir. 2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 683 üncü maddesi.

3. Değerlendirme 1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 683 üncü maddesinde; malikin hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, tasarrufta bulunma, yararlanma yetkilerine sahip olduğu, malını haksız olarak elinde bulunduran kişiye karşı her türlü el atmanın önlenmesi davası açabileceği öngörülmüştür.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR