Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2023/3271 K.2024/2922

Taraflar arasındaki ecrimisil ve el atmanın önlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ...'ın paydaş maliki olduğu dava konusu 69 ada 10 parsel 1 No.lu bağımsız bölümü davalının herhangi bir hakka dayanmaksızın kullandığını belirterek, el atmanın önlenmesini ve ecrimisil ödenmesini talep etmiştir.

2.Birleştirilen davada davacılar vekili, müvekkilinin dava konusu taşınmazın paydaş malikleri olduğunu, taşınmazın diğer paydaşlardan ... ... tarafından davalıya kiraya verildiğini öğrendiklerini, pay ve paydaş çoğunluğu bulunmayan kira sözleşmesinin geçersiz olduğunu, davalının taşınmazı haksız olarak kullandığını ileri sürerek; el atmanın önlenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin dava konusu taşınmazda 1992 yılından beri kiracı olarak bulunduğunu, kira sözleşmesinin geçerli olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 24.11.2021 tarihli ve 2018/490 Esas, 2021/726 Karar sayılı kararıyla; paylı mülkiyete tabi bir taşınmazda kira sözleşmesinin geçerli olması için pay ve paydaş çoğunluğunun bulunması gerektiği, somut olayda geçerli bir kira sözleşmesi bulunmadığı, davalının paydaşlardan yalnızca birine kira ödemesi yaptığı belirtilerek, el atmanın önlenmesi davasının kabulüne, ecrimisil davasının ise feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf başvurusunda; müvekkilinin 1992 tarihinden beri dava konusu taşınmazı kiracı olarak kullandığını, davacıların bunu bildiğini, el atmanın önlenmesi talep edilebilmesi için tüm paydaşların birlikte dava açması gerektiğini, ecrimisilin reddine ilişkin hükmedilen vekalet ücretinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalının dava konusu taşınmazda kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının olmadığı, taşınmazın 4/16 oranında paydaşı olan ... tarafından yapılan yetkisiz ve pay ve paydaş çoğunluğuna dayanmayan kiralama işleminin davacıları bağlamayacağı, TMK 3. maddesi uyarınca kiraladığı taşınmazda başka paydaşlar bulunduğunu bildiği halde durumun gereklerine göre kendisine yüklenen özeni göstermeyen davalının, iyiniyetli olduğundan da söz edilemeyeceği, 1.000,00 TL ecrimisil talepli davadan feragat edilmesi nedeniyle davalı yararına hükmolunan avukatlık ücretinin de doğru olduğu belirtilerek, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyizinde; istinaf başvurusunda belirttiği gerekçeleri tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, mülkiyet hakkına dayalı el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun, “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddesi, “Mülkiyet İlişkisi” başlıklı 722 inci maddesi, “İyiniyetli olmayan zilyet bakımından” başlıklı 995 inci maddesi.

3. Değerlendirme 1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, gönderilmesine,