Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/2954 K.2024/4361

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin tenfizi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, tarafların temyiz etmemesi üzerine karar 16.05.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

Davacı tarafından kararın tavzihinin talep edilmesi üzerine Mahkemece 08.09.2014 tarihli ek kararı ile tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

Mahkemenin ek kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davacı tarafından 11.08.2014 tarihinde sunulan dilekçe ile vasiyetnameye konu taşınmazın 3497 sayılı parsel olduğu belirtilerek, karardaki taşınmaz parselinin numarasının düzeltilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece 08.09.2014 tarihli ek karar ile tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 305 inci maddesinde; "Hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir. Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez" hükmü düzenlenmiştir.

Tavzih talebinin reddine ilişkin Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükmüne uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekmiştir.