Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/3595 K.2025/2682

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin annesi ...'nün 2011 yılında öldüğünü, ...'nün kök muris ...'ın mirasçısı olduğunu, müvekkilleri tarafından Muğla Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/466 Esas sayılı dosyasından mirasçılık belgesi talebinde bulunulduğunu, bu dosyada tanzim olunan bilirkişi raporunda muris ...'ın kızı olan ...'nin kocası ...'ın ikinci evliliğinden olan çocukları ..., ... ve ...'e pay verildiği, ...'nin 1924 yılında çocuksuz şekilde vefat ettiğini, bu nedenle ...'nin ilk kocası ...'ın ikinci evliliğinden olan çocuklarının muris ...'ın mirasından pay almalarının olanaklı olmadığını ileri sürerek, Muğla Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/466 Esas, 2019/1081 Karar sayılı mirasçılık belgesinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; davaya konu veraset ilamının doğru olduğu kanaatine sahip olduğunu, davacıların eldeki davada hukuki yarar bulunmadığını, davanın açılmasına sebebiyet veren kişi olmadığından yargılama giderleri ve vekalet ücretinin aleyhine yükletilmemesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 11.05.2022 tarihli ve 2020/55 Esas, 2022/233 Karar sayılı kararı ile "...murisin 1937 yılında öldüğü, geriye eşi ... ile ... ile çocukları ..., ..., ... ve ...'in kaldığı, iptali istenen veraset ilamında murisin kendisinden evvel ölen kızı ...'nin eşi olan ...'ın ikinci evliliğinden olma çocuklarının da muris ... ...' dan pay sahibi olarak miras hissesi aldığı,

muris kızı ...'nin muristen evvel 1924 yılında çocuksuz olarak vefat ettiği, bu nedenle ... miras payının alt soya verilmesi gerektiği, alt soy olmadığından dolayı miras payının eşi ...'a gitmemesi gerektiği, bu payın ...'nin kardeşleri ..., ..., ... ve ...'e verilmesi gerektiği, ... eşi ... ...'un ... ile evliliğinden olan ..., ... ve ... adındaki çocuklarına ve mirasçılarına pay verilmesinin doğru olmadığı.." gerekçesiyle "...davanın kabulü ile dava konusu mirasçılık belgesinin iptaline..." karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda (III) numaralı bentte belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davalılar tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 08.05.2024 tarihli ve 2022/6253 Esas, 2024/1074 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının ayrı ayrı "...esastan reddine...." karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda (IV) numaralı bentte belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... temyiz isteminde bulunmuştur. Davalı ... temyiz dilekçesinde cevap dilekçesinde yer alan nedenleri tekrar ederek; a.Davacı tarafın kendi içinde çelişen eylem ve talepleriyle, aynı zamanda davacıların kendi talepleri üzerine oluşturulan mirasçılık belgelerine yönelik iptal davası açmalarının yerinde olmadığını, bu ve açtıkları yeni davaların davalılara zarar verdiğini, b.Kendisinin davanın açılmasına sebebiyet vermediğini, bu nedenle aleyine yargılama gideri ile vekalet ücretinin yükletilmesinin hatalı olduğunu belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, mirasçılık belgesinin iptali istemine ilişkindir. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ...'nun temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR