Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2013/7984 K.2014/13807

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- 5464 sayılı Banka kartları Ve Kredi Kartları Kanunu'nun 37/2. maddesinde yer alan “kredi kartı veya üye işyeri sözleşmesinde veya eki belgelerde sahtecilik yapanlar veya sözleşme imzalamak amacıyla sahte belge ibraz edenler” şeklindeki düzenlemenin sözleşmenin imzalanmasını da kapsayacak aşamaya kadar uygulanabileceği, kredi kartı sözleşmesinin düzenlenmesinden sonra kartın üretilmesi halinde TCK.nun 245/2, sahte üretilen bu kartın kullanılarak menfaat temin edilmesi halinde ise ayrıca 245/3. maddesine temas eden suçu oluşturacağı ve suçtan zarar görenin adı geçen bankalar olduğu cihetle; sanığın M..

K.. adına oluşturulmuş sahte nüfus cüzdanı ile kredi kartı talebinde bulunup sözleşme imzaladığı, ancak şüphe üzerine üretilen kredi kartının teslim edilmediğinin iddia ve kabul olunmasına göre; sanığın eylemin, TCK.nun 245/2. maddesindeki “kredi kartının sahte olarak üretilmesi” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, olayda uygulama yeri bulunmayan TCK.nun 245/3 ve 35. maddeleriyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a- Sanık hakkında temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas birim gün sayısının alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması,

b- TCK.nun 53/3. madde ve fıkrası uyarınca sanığın yalnızca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar kısıtlama uygulanabilecek iken, kendi altsoyu dışındakiler üzerindeki yetkilerini de kapsayacak şekilde uygulama yapılması,