Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/26202 K.2022/15410

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamında yer alan, sanık ...'nın oğlu tanık ...'nın alınan ifadesinde özetle, sanık olan annesi evde yokken teyzelerinin eve gelerek kendisini el arabasını getirme bahanesiyle evden dışarı gönderdiklerini, eve geri geldiğinde anneannesi olan mağdurenin ayaklarında zincir olduğunu göstererek mağdurenin fotoğrafını çektiklerini, tekrar kendisini evden gönderdikten sonra geri geldiğinde zincirin de ortadan kaybolduğunu beyan ettiği, kolluk kuvvetlerince tutulan 20.06.2014 tarihli raporda, sanığın, mağdureye karşı iyi davrandığının komşular ve muhtar tarafından beyan edildiğinin belirtildiği,

her ne kadar 10.03.2014 tarihli sosyal inceleme raporunda mağdure ile yapılan kısıtlı görüşmede bazen kendisine zincir takıldığını ifade etmiş ise de 07.08.2014 tarihinde alınan Sağlık Kurulu Raporunda, mağdurenin beyanlarına itibar edilemeyeceği, kendisini ifade edemediği belirtilmekle, sanığın aşamalarda alınan değişmeyen savunmasının aksine, atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetine yeter, somut, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilmeden, atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1)Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 109/1. maddesi uyarınca temel ceza belirlendikten sonra aynı Kanun'un 109/3-f maddesi uyarınca cezada arttırım yapılırken, uygulama maddesinin TCK.nın 109/3-f maddesi yerine 109/2-f olarak gösterilmesi,

2)Kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK.nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,