Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/10149 K.2023/6305

Sanık hakkında yaralama suçundan neticeten hükmolunan adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kırıkhan Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iki kez kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ve yaralama suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Kırıkhan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2016 tarihli kararı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 2 yıl 1 ay hapis cezası ile mahkumiyetine, yaralama suçundan iki kez 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; suç işleme kastı olmadığına, lehe olan hükümlerin uygulanmadığına, sair nedenlerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Davaya konu olay; sanığın, anne ve babası olan mağdurlarla para meselesinden tartışmaya başladığı, mağdurları basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek nitelikte yaraladığı, olay esnasında bayılan mağdur ... ve mağdur ...'yı bir odaya kilitleyip çıkmalarına izin vermeyerek kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede;

Hükümlerin tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu anne ve babasına karşı işlediğinin anlaşılması karşısında, ceza tayin edilirken 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi gereği artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Dosya kapsamı, mağdurların soruşturma aşamasında sıcağı sıcağına alınan beyanları, sanık savunmaları, olayın kolluğa intikal şekli, adli raporlar ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın, davaya konu eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin ilk derece mahkemesinin kabulünde hukuka aykırılık bulunmadığından, sanığın, suç işleme kastı olmadığına, yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Mahkemesince sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmama nedenlerinin tartışıldığı anlaşılmakla, hükümde bu hususta hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR