Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/12178 K.2023/6369

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan neticeten hükmolunan 2.400,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma hükmün; karar tarihi itibarıyla gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan husus dışında hükmün temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından kamu davası açılmıştır. 2. Diyarbakır 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3.600,00 TL adli para cezası, kasten yaralama suçundan 2.400,00 TL adli para cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; hukuk ve hakkaniyete, usul ve yasaya aykırı kararlar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelemeye konu olay; sanık ve mağdure ... arasında gönül ilişkisi bulunup mağdurenin ayrılmak istediğini söylemesi, sanığın bu hususu kabullenmeyerek olay günü mağdurenin evine gitmesi, kapı önünde mağdureyle konuşan mağdur ...'i görünce "... benim onu kimseye yar etmem" diyerek mağdur ...'in yüzüne yumrukla vurması, mağdurun olay yerinden koşarak ayrılması, sanığın mağdure ...'nin kolundan tutarak zorla arkadaşına ait eve götürmesi, mağdurenin ailesinin olaydan haberdar olup sanığı arayarak konuşması üzerine, sanığın mağdureyi gece saatlerinde tekrar araca bindirip ailesinin evine bırakması, iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün temyiz talebinin incelenmesinde; Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz talebinin incelenmesinde; Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Tüm dosya kapsamına göre; sanık ve mağdure ... arasında gönül ilişkisi bulunduğu, sanığın başka biri ile evli olduğunu öğrenen mağdurenin ayrılmak istediğini söylediği, sanığın bu hususu kabullenmeyerek olay günü 15:00'da mağdurenin evine gittği, o esnada mağdurenin ev taşımasına yardım için gelen mağdur ...'i kapı önünde mağdureyle konuştuğunu görmesi üzerine, "... benim onu kimseye yar etmem" diyerek mağdur ...'in yüzüne yumrukla vurduğu, kaşı kanayan mağdurun olay yerinden koşarak ayrıldığı, sanığın mağdure ...'nin kolundan tutarak zorla arkadaşına ait eve götürdüğü,

mağdurenin ailesinin olaydan haberdar olup sanığı arayarak konuşması üzerine, sanığın mağdureyi gece saatlerinde tekrar araca bindirip ailesinin evine bıraktığı anlaşılmakla; sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamında cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası üzerinden tayin edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin;

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Diyarbakır 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04.05.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin ;

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Diyarbakır 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04.05.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci ve 326/son. maddeleri gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,