Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/12485 K.2023/2546

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 11.09.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan dava açılmıştır.

2. Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.12.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 245 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası

ve 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl hapis ve 120,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, sübuta, eksik araştırmaya ve saire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, dayısı olan katılana ait İş Bankası A.Ş'den alınan 4543 **** **** 6262 numaralı kredi kartından internet bankacılığı üzerinden suç tarihlerinde annesi ...'a ait Ziraat Bankası A.Ş hesabına 310,00 TL, 900,00 TL, 200,00 TL, 500,00 TL, 200,00 TL, 470,00 TL, 1.385,00 TL 100,00 TL, 500,00 TL tutarlı havaleler gönderdiği ve annesine ait hesaptan ATM aracılığı ile çekerek yarar sağladığı iddiasına ilişkindir.

2. Katılanın 4543 **** **** 6262 nolu kredi kartından internet bankacılığı üzerinden 19.12.2013-06.02.2014 tarihleri arasında banka hesabına 14 işlemle toplamda 4.157,00 TL virman yapıldığı belirlenmiştir.

3. Katılanın banka hesabından sanığın annesinin Ziraat Bankası hesabına internet bankacılığı üzerinden 05.12.2013 tarihinde 500,00 TL, 19.12.2013 tarihinde 100,00 TL, 23.12.2013 tarihinde 1.385,00 TL, 31.12.2013 tarihinde 470,00 TL, 03.01.2014 tarihinde 200,00 TL, 07.01.2014 tarihinde 500,00 TL, 09.01.2014 tarihinde 200,00 TL, 22.01.2014 tarihinde 900,00 TL, 28.01.2014 tarihinde 310,00 TL EFT işlemi yapıldığı belirlenmiştir.

4. Sanığın annesinin hesabına gönderilen paralar 05.12.2013-28.01.2014 tarihleri arasında 6 işlemle ATM'lerden çekilmiştir.

5. Katılanın hesabından internet bankacılığı üzerinden 08.01.2014 tarihinde 0 542 542 70 72, 06.02.2014 tarihinde [NUMARA] numaralı GSM hatlarının faturalarının ödendiği belirlenmiştir.

6. İş Bankası A.Ş'nin 23.07.2015 tarihli cevabi yazısında; Katılanın interaktif şifre alım işlemlerinin 05.12.2013 ve 06.01.2014 tarihlerinde telefon bankacılığı aracılığıyla müşteri temsilcisi ile görüşülerek gerçekleştirildiğinin tespit edildiği bildirildiği ve görüşme kayıtlarının CD ortamında gönderildiği belirlenmiştir.

7. Katılan aşamalarda, sanık ile birlikte İş Bankası A.Ş'den 25.000,00 TL ihtiyaç kredisi çektiğini, kredi işlemleri sırasında kredi kartı talebinde de bulunduğunu, kredi kartını bankanın gönderdiğini, kredi kartını hiç kullanmadığını, kredi kartı ile işlem yapmak istediğinde kredi kartında para olmadığını öğrendiğini, bankaya sorduğunda kredi kartının 3.000,00 TL limit olduğunu ancak bu kredi kartından internet bankacılığı aracılığıyla ... hesabına değişik tarihlerde değişik miktarlarda havaleler yapılarak kartın limitinin bitirildiğini söylediklerini,

bankaya kredi başvurusu yaptığı sırada internet bankacılığı ile ilgili herhangi bir başvuruda bulunmadığını, kredi başvurusuna ilişkin evraklara sanık kendi cep telefon numarasını yazdırmış olabileceğini, T.C. kimlik numaramı ve tüm bilgilerimi bildiği için internet bankacılığı yoluyla kredi kartından bu havale işlemlerini sanığın yaptığını, aslında kredi kartının limitinin 2.000,00 TL olduğunu, ancak sanığın kredi kartının limitini 3.000,00 TL'ye çıkardığını öğrendiğini beyan etmiştir.

8. Sanık savunmasında, katılandan habersiz para çekmediğini, annesi olan ... adına yapılan havalelerin tamamından katılanın haberi olduğunu, ihtiyacı olduğu için borç para istediğini, katılanın da kredi kartı bilgilerini vererek havale yap dediğini, hesabı olmadığı için de annesinin hesabına havale yaptığını, limit arttırımı yapmadığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılanın aşamalardaki beyanları, sanığın aşamalardaki tevil yollu ikrarı, banka cevabı yazıları ve tüm dava dosyasındaki deliller karşısında; yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin sübuta ve eksik araştırmaya ilişkin ve diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine karar verilmiştir.

2. Ancak, sanığın, katılanın banka hesabına internet bankacılığı aracılığıyla girip kredi kartı hesabından banka hesabına virman yaparak söz konusu meblağları annesine ait hesaba EFT yaparak ATM’lerden çekilmesi şeklindeki eyleminin, başkasına ait banka kredi kartını kötüye kullanma ve bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık suçlarını oluşturduğu, 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren 5237 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendinde ve 43 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR