Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/13567 K.2023/6683

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 05.05.2015 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2.Adana 20. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan 1 yıl 3 ay hapis cezası ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafinin temyiz isteği; yeterli delil bulunmadığına, polisler ve avukatların anlaşmasıyla kendisine suç isnadında bulunulduğuna, parmak izi incelemesi yapılmadığına, eksik araştırma ile karar verildiğine, AİHM'e başvuruda bulunacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay; katılanın kendisi hakkında dedikodu yaptığını düşünen sanığın, olay günü katılanı evine çağırması ve katılanın eve girmesi üzerine mutfak bıçağı ve çekiçle saldırarak basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı ve zorla evde tuttuğu iddiasına ilişkindir. 2.Katılan hakkında alınan Adli Tıp Kurumu Raporunda yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ölçüde ağır olduğu tespit edilmiştir 3.Katılanın çocukları olan İ.Y ve L.Y beyanlarında, sanığın evine gidildiğinde, kapıyı açmadığını ancak anneleri olan katılanın evin içerisinden öksürme sesini duymaları üzerine polise ihbarda bulunduklarını ifade etmişlerdir.

IV. GEREKÇE

Olay tarihinde sanığın katılana duyduğu husumet nedeniyle, görüşme bahanesiyle evine davet ettiği, katılanın eve gelmesi üzerine sanığın bıçak ve çekiçle saldırdığı ve evde zorla tuttuğu olayda, katılanın yaralanmasının adli raporda belirtildiği şekilde basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği fakat neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğinde de bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın eyleminin kül halinde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan cebir uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, kasten yaralamanın suçun unsuru olduğu,

ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceği, 5237 sayılı Kanunun 44 üncü maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmeyerek eylemin bölünerek ayrı ayrı hükümler kurulması suretiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 225 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı bulunmuştur.

V. KARAR