Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/14378 K.2023/2092

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 07.05.2015 tarihli ve 2015/11011 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Antalya 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2015 tarihli ve 2015/390 Esas, 2015/882 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 245 inci maddesinin birinci fıkrası, 245 inci maddesinin beşinci fıkrası yollaması ile 168 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi, 51 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis ve 20 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; sanığın mağdura ait kredi kartı ile birden fazla harcama ve nakit çekimi yaptığı, 5237 sayılı Kanunun 43 üncü maddesi gereğince cezasında arttırım yapılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, yanında şoför olarak çalıştığı mağdurun Halkbankası kredi kartını bilgisi ve rızası dışında kullanarak, nakit para çekimi ile alışveriş yaptığı iddiasına ilişkindir. 2. Sanık savunmasında, suçlamayı kabul etmiş, pişman olduğunu ve kredi kartı ile aldığı altınlar ile çektiği paranın bir kısmını iade ettiğini beyan etmiştir. 3. Müşteki vekili şikayetten vazgeçmiş, sanığın yaptığı kısmi ödeme nedeniyle etkin pişmanlık uygulanmasına muvafakat etmiştir.

IV. GEREKÇE

Mağdurun kredi kartının değişik zamanlarda birden fazla kullanıldığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Kanunun 245 inci maddesinin birinci fıkrası gereği tayin olunan cezadan aynı Kanunun 43 üncü maddesi uyarınca arttırım yapılmaması suretiyle eksik ceza tayini nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR