Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/14499 K.2023/2924

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Didim Cumhuriyet Başsavcılığının 25.02.2015 tarihli iddianamesi ile sanıkların kamu kurum veya kuruluşları veya devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlara tecavüz etme suçundan 3091 sayılı Taşınmaz Mal Zilyetliğine Tecavüzlerin Önlenmesi Hakkında Kanun'un (3091 sayılı Kanun) 15 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 1 inci cümlesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanunu) 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Didim (Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kamu kurum veya kuruluşları veya devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlara tecavüz etme suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası (a) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanıkların üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğuna ve mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıkların Hazine'ye ait 1792 ada 18 ve19 numaralı parsel üzerinde açma ve zeytin dikme suretiyle işgal ettikleri iddia edilmiştir.

2. Didim İlçe Kaymakamlığı İlçe İdare Kurulunun 22.03.2014 ve 25.12.2014 tarihli men kararları dosyada mevcuttur.

3. Suçlamayı kabul etmişler ilk men kararından sonra suça konu parsellere müdahale etmediklerini beyan etmişlerdir.

4. Mahkemece 16.06.2015 tarihinde keşif yapılmış, keşif sonrası alınan 01.07.2015 tarihli zirai bilirkişi raporunda, söz konusu arazi üzerinde zeytin ağaçlarının bulunduğu, ilk men kararındaki zeytin ağaçları ile ikinci men kararındaki zeytin ağaçlarının aynı olduğu belirtilmiştir.

5. Suça konu 1792 ada 18 ve 19 nolu parseller tapuda tarla vasfıyla hazine adına kayıtlı olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, Didim İlçe Kaymakamlığı İlçe İdare Kurulunun 22.03.2014 tarihli kararıyla sanık ... hakkında 1792 ada 19 parsel için men kararı verildiği, 25.12.2014 tarihli kararı ile sanık ... hakkında 1792 ada 18 parsel için men kararı verildiği anlaşıldığından katılan vekilinin sanıkların üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğuna ve mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz istemleri sanıklar hakkında verilmiş aynı taşınmaza ilişkin 2 men kararı olmaması nedeniyle yerinde görülmemiş mahkemece sanıklara yüklenen suçun unsurlarının oluşmaması gerekçesi ile sanıkların baratlerine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Didim (Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,