Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/15374 K.2023/6490

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün karar tarihi itibariyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre müştekinin soruşturma evresinde sanıktan şikayetçi olduğunu ve cezalandırılmasını istediğini belirttiği, ancak Mahkemesince katılma isteminin sorulmadığı ve bir katılma kararı verilmediği anlaşılmakla, müştekinin kararı temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyması karşısında, müştekinin Ceza Muhakemeleri Kanunu 237 nci maddesi ikinci fıkrası uyarınca kamu davasına katılan, vekilinin de katılan vekili olarak kabulüne karar verilmesi gerektiği,

temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hatay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06.03.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Hatay Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz isteği sanık hakkında verilen beraat kararının kararın bozulması gerektiğine ilişkindir. 2. Katılan Kurum vekilinin temyiz isteği katılan sıfatıyla lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi ve sanığın cezalandırılması gerektiğine, Mahkemece eksik incelemeyle sonuca gidildiğine ve re'sen gözetilecek sebeplerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, eldeki dosya kapsamında temyiz dışı bırakılan suça sürüklenen çocuk ile duygusal arkadaşlık yaşayan, olay tarihinde 13 yaşında olan mağdure ...'in evden okula gitmek için çıktığı ve geç saatlere kadar eve dönmediği, bunun üzerine babası olan müştekinin şikayetçi olarak kızını suça sürüklenen çocuk ...'ın kaçırmış olabileceğini beyan ettiği, soruşturma esnasında işyerine gelen sanığın, mağdure ile suça sürüklenen çocuğu görmesi üzerine kapıyı üzerlerine kilitleyip durumu Emniyete bildirmesi sonucu olayın ortaya çıktığı, mağdurenin sanığın gece kapıyı üzerlerine kilitlediği ve sabaha kadar bu şekilde kaldığını beyan etmesi üzerine sanık hakkında atılı suçtan dava açılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Katılan Kurum vekilinin sanıklar lehine takdir edilen vekalet ücretlerine yönelik temyiz talebi yönünden;

Maliye Hazinesi aleyhine ve sanıklar lehine takdir edilen vekalet ücretlerinin temyizi konusunda Anayasa ve Kanundan kaynaklanan koruma görevini yerine getiren katılan vekilinin hukuki yararı bulunmadığı anlaşıldığından temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

2. Katılan ... vekilinin temyiz talepleri ile katılan Kurum vekilinin sair temyiz talepleri yönünden;

a. Sanığın mağdure ve suça sürüklenen çocuğu işyerinde bulundurarak hürriyetini tahdit ettiği iddiasıyla hakkında kamu davası açılmış ise de mağdure vu suça sürüklenen çocuğun beyanlarından kendilerinin sanığın işyerinde kaldıkları, sabahleyin işyerine giden sanığın mağduru ve suça sürüklenen çocuğu işyerinin ofis kısmında görünce işyerinin kapısını kapatarak durumu polise haber vermekten ibaret eyleminin hürriyeti tahdit suçunun unsurlarını içermediği, mağdur ve suça sürüklenen çocuğu polise teslim etmek kastıyla hareket ettiği, bu haliyle sanığın üzerine atılı suçu işlemediği anlaşıldığından Mahkemece verilen kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.

b. Sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmaları, kolluk tarafından düzenlenen 24.12.2013 tarihli olay yeri tutanağı, mağdure beyanları, tanık ifadeleri, sosyal inceleme raporları ve dava dosyasındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, dosya kapsamına uygun gerekçesine ve incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan Kurum ve katılan ... vekillerinin temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmış ve Mahkemenin kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR