Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/17314 K.2023/6813

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Çekerek Cumhuriyet Başsavcılığının 07.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmaları istemi ile dava açılmıştır. 2.Çekerek Asliye Ceza Mahkemesinin 27.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, sanığın rızasının bulunduğuna, suç kastının olmadığına gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; 15 yaşından küçük mağdur ile sanık arasında gönül ilişkisi bulunması ve olay tarihinde tarafların evlenmek amacıyla rızaen kaçtıkları iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1.Mağdurun suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük olduğu, sanık ile arasında gönül ilişkisi olduğu ve suç tarihinde evlenmek amacıyla sanıkla gittiği anlaşılmıştır.

2.Mağdur ifadesi, müştekiler ifadeleri, sanığın ikrara dayalı anlatımı, tanık ifadesi ve tüm dava dosyası kapsamından, mahkemenin suçun unsurlarının oluştuğuna dair kabulde isabetsizlik bulunmamış, sanığın mağdurun rızasının bulunduğuna, suç kastının olmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR