Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/19349 K.2023/1622

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 26.10.2015 tarihli iddianamesi ile, sanığın, katılana iftira ettiğinden bahisle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267. maddesinin 1. fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talep edilmiştir. 2. İstanbul (Kapatılan) 71. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2016 tarihli kararı ile, sanık hakkında iftira suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, iftira suçunun ... olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay; sanığın gerçeğe aykırı olduğu halde, katılanın kendisini tehdit ettiğine dair İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına şikayette bulunarak iftira ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Sanık, 10.09.2014 tarihli dilekçesinde özetle, aralarındaki hukuki ilişki nedeniyle katılanın kendisini telefonla ve iş yerinde tehdit ettiğini, 26.07.2014 tarihi ve sonrasında iş yerine defalarca mafyavari kişileri gönderdiğini, şirket çalışanı ... ... ile kendisinin işyerine giremez hale geldiğini, tehdit ve şantajla, noteri de ayarlayarak araç satışını aldığını, şirkete ait çekleri usulsüz olarak tahsil ettiğini ve noterlik kanununa muhalefet ettiğini belirtmiştir.

3. İstanbul 48.Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/328 Esas, 2020/585 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde; katılanın, 27.08.2014 tarihinde, sanığın şikayetinden önce, sanık hakkında, şirkete sermaye olarak koyduğu parayı zimmetine geçirdiği, katılanı dolandırdığı ve Vergi Usul Kanununa muhalefet ettiği iddiası ile şikayette bulunduğu, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 28.11.2014 tarihli iddianamesi ile, sanık hakkında şirkete sermaye olarak konulan 200.000 TL'nin 125.000 TL'sini kendi şahsi hesabına yatırarak güveni kötüye kullandığı iddiası ile kamu davasının açıldığı, sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün henüz kesinleşmediğini tespit edilmiştir.

4. Katılan hakkında ise tehdit suçundan 28.11.2014 tarihli 2014/115031 sayılı soruşturma dosyası kapsamında kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiği ve İstanbul 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 15.01.2015 tarihli ve 2015/339 Değişik iş sayılı kararı ile itirazen incelenerek karar kesinleştiği anlaşılmıştır.

5. Sanık, atılı suçlamayı inkar etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, olaylar ve olgular bölümünde ayrıntılı açıklanan sanık savunması, sanığın şikayet dilekçesi, katılan beyanı, sanığın şikayeti üzerine katılan hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karar gerekçe ve içeriği ile tüm dava dosyası kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanık, katılan tarafından tehdit edildiğine ilişkin ihbarda bulunmuştur.

Cumhuriyet Başsavcılığınca, tanık ifadesi, kamera kayıtları ve benzer deliller araştırılmadan ve etkin bir soruşturma yapılmadan, katılan hakkında tehdit suçundan kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmiştir.

Sanığın iddialarına ilişkin delil yetersizliği nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi, ... başına iftira suçunun oluşması için yeterli olmadığından ve sanığın savunmasının aksine, cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR