Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/19904 K.2023/7100

06.07.2015 tarihli dilekçesi ile davaya katılma talebinde bulunan şikayetçi Denizbank A.Ş. vekilinin katılma talebi konusunda olumsuz veya olumsuz bir karar verilmemiş ise de; hükmü aleyhe temyiz etmesi karşısında, şikayetçi bankanın hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu ve sunulan dilekçede de katılma iradesini yeniden göstermiş olduğu anlaşılmakla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, şikayetçi Denizbank A.Ş.'nin davaya katılmasına ve Denizbank A.Ş. vekilinin de katılan vekili olarak kabulü ile yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 02.04.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca dava açılmıştır. 2. İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; İlk derece mahkemesince katılma kararının karara bağlanmadığına ve sanığın cezalandırılması gerekirken beraatine karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın Denizbank Ataşehir Şubesinde 1.300,00 TL havale yapmak istediği sırada vermiş olduğu banknotlar içerisinden çıkan bir adet sahte banknotun sahteliğini bilip bilmediğine ilişkindir.

2. T.C. ... Bankası İstanbul Şubesinin 09.02.2015 tarihli Sahte Banknot / Efektif / Değerli Kağıt İnceleme ve Değerlendirme raporu ile ele geçen bir adet A437707773 seri numaralı 100,00 TL'lik banknotun sahte olduğu, aldatma kabiliyetinin olduğu, yapılışındaki özen ve ustalık derecesi nedeniyle sahte olduğunun ilk bakışta herkes tarafından kolaylıkla anlaşılamayacağı, para destesi veya paketi içinde yer alması durumunda sahte olduğunun ilk bakışta herkes tarafından kolaylıkla anlaşılmasının mümkün olmadığı, uzmanlarca veya veznedarlar gibi para işinin bir parçası olan insanlarca sahte olduğunun anlaşılacağı belirlenmiştir.

3. Sanık savunmasında, emekli devlet memuru olduğunu, 1.300,00 TL parayı baldızının kiracısından alıp ona havalesini yapmak için bankaya gittiğinde paralardan birinin sahte olduğunu öğrendiğini, paranın sahteliğini bilmediğini, kiracıya bilgi verdiğini, onun da bir taksiciden bu parayı aldığını söylediğini ifade etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın aşamalardaki savunması, ... Bankası raporu ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; adli sicilinde parada sahtecilik suçundan kaydı bulunmayan sanığın kira parası olarak aldığı ve havale etmek üzere götürdüğü paralardan Denizbank Ataşehir Şubesinde sahte olduğunu öğrendiği bir adet 100,00 TL'lik banknotun sahteliğini bilerek tedavüle koyduğuna dair delil olmadığı anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, suça konu sahte paranın 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine ve 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 17 nci maddesi ve Sahte Banknotların İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 16 ncı maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere T.C. ... Bankasına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/12/2015 tarihli kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasına "Suça konu adli emanetin 2014/15441 sırasında kayıtlı bir adet sahte 100,00 TL'lik banknotun 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince müsaderesine,

sahte paranın karar kesinleştiğinde 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 17 nci maddesi ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Sahte Banknotların İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 16 ncı maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere T.C. ... Bankasına gönderilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,