Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/4754 K.2023/2438

Sanıkların yokluklarında kurulan hükümlerin usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği anlaşılmakla, sanık ... ve sanıklar müdafinin temyiz taleplerinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hopa Cumhuriyet Başsavcılığının 18.07.2013 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 109 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, üçüncü fıkrasının (b) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Hopa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ...'in temyiz itirazı, Olayla bir ilgisinin bulunmadığına, mağdur olduğuna, İlişkindir. B. Sanıklar müdafinin temyiz itirazı, 1. Eylemin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmadığına, sadece sanık ... yönünden kasten yaralama suçunu oluşturabileceğine, 2. Tanık beyanının iddiayı doğrulamadığına, 3. Beyanlar arasındaki çelişkinin giderilmediğine, 4. İddianın hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, 5. Suçun nitelikli halinin gerçekleşmediğine, 6. Etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, 7. Haksız tahrik hükümlerinin tartışılmadığına, Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanık ...'in olay öncesinde çalınan kablolarla alakalı sorumlu olduklarını düşündüğü mağdurları diğer sanıklar ... ve Eren ile birlikte cebir ve tehditle alıkoymaları ve darp ettikten sonra serbest bırakmalarına ilişkindir. 2. Hopa Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen adli muayene raporlarında, mağdurlardaki mevcut yaralanmaların basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir olduğu bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, olay günü sanık ...'in daha önce hırsızlanan kablolarla ilgili, sorumlu olduğunu düşündüğü mağdur ...'ı diğer sanıkların da iştirakiyle, cebir ve tehdit uygulamak suretiyle araca bindirdikten sonra çaylık alana götürdükleri, burada hırsızlık olayıyla ilgili sorgulayıp darp ettikleri, mağdurun hırsızlık iddiasını kabul etmemesi üzerine, sanıkların diğer mağdurlar ... ve ...'la iletişime geçerek onları da olay yerine getirdikleri, sanık ...'in sonradan gelen mağdurları da darp ettiği, sanık ...'den kendisine ait köpeği olay yerine getirmesini istediği,

bu sırada sanıklar ... ve ...'in mağdurları alıkoymaya devam ettikleri, sanık ...'in köpeği olay yerine getirmesinin ardından, sanık ...'in köpekle mağdurların üzerine saldırdığı, onları bu şekilde korkutmaya devam ettiği, diğer sanıkların müdahalesi sonrasında, sanıkların araçla mağdurları bıraktıkları anlaşılan olayda, sanıkların her bir mağdura karşı ayrı ayrı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu gerçekleştirdikleri gözetilerek,

sanıklar hakkında mağdur sayısınca mahkumiyet hükümleri kurulması gerekirken, Mahkemece hangi mağdura yönelik hangi eylemden ötürü mahkumiyet hükmü kurulduğu açıkça belirtilmeden, yazılı şekilde tek bir hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Kabule göre de, cebir ve tehditle gerçekleştirildiği kabul edilen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda temel ceza belirlenirken doğrudan 5327 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası yerine, önce 109 uncu maddenin birinci fıkrası, sonra ikinci fıkrasının uygulanması suretiyle kademeli uygulama yapılmasında hukuka uygunluk görülmemiştir.

V. KARAR