Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/5944 K.2023/3928

Sanık ... hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan hükmolunan ceza miktarı ve türü gözetildiğinde kesin nitelikte olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmış ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2009 tarih ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; kesin nitelikteki hükümlerin suç vasfına yönelik temyiz yasa yoluna başvurulması halinde temyize konu olabilecekleri kabul edildiğinden, Cumhuriyet savcısının temyizinin "Suç vasfına" ilişkin olduğu anlaşılmakla, kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 24.04.2012 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır. 2. Düzce 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 7 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği

1. Sanıkların eylemlerinin kül halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğuna, 2. Ayrıca kasten yaralama suçundan hüküm kurulamayacağına, İlişkindir.

B. Sanık ...'ın temyiz isteği

1. Mağduru alıkoyma kastıyla hareket etmediğine, 2. Hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

C. Sanık ...'nin temyiz isteği

1. Kararın hakkaniyetten uzak olduğuna, 2. Olayın kendisi dışında meydana geldiğine, 3. Tarafların arasını bulmak adına aracı olduğuna, 4. Mağdurun yaralanması basit olmasına rağmen kurulan hükmün ağır olduğuna, 5. Beraatine karar verilmesi gerektiğine, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ...'ın olay gecesi kaybolan kız kardeşinin yerini bulmak için diğer sanık ... ile birlikte mağduru alıkoyduklarına ve araç içerisinde darp ettikten sonra, sanığın kız kardeşinin bulunması üzerine serbest bırakmalarına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanıkların çocuk yaştaki mağdura yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu, birden fazla kişi ile birlikte işledikleri kabul edilip, olayda birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilip, temel hapis cezalarının alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesine rağmen, uygulama sırasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendinin hükümde gösterilmemesi, yerinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Tüm dosya kapsamına göre, sanık ...'ın kaybolan kız kardeşinin yerini öğrenmek için mağduru zorla sanık ...'e ait araca bindirdikten sonra, eylem süresince tekme ve tokat atmak suretiyle basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir şekilde kasten yaraladıkları, sanığın kız kardeşinin bulunmasının ardından mağduru serbest bıraktıkları anlaşılmakla, sanıkların eylemlerinin kül halinde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan cebir ve tehdit uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden

yoksun kılma suçunu oluşturduğu, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama derecesine varmayan kasten yaralama fiilinin suçun unsuru olduğu, ayrı bir suç olarak değerlendirilemeyeceği, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eylemin bölünerek ayrı ayrı hükümler kurulması 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Düzce 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli kararına yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanıkların temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye kısmen aykırı kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,