Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/10118 K.2023/9416

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının 05.05.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Uşak 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2016 tarihli kararı ile sanığın başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan hapis cezasından çevrilmek suretiyle 7.300,00 TL ve hapis cezası yanında verilmek suretiyle 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, mağdurun olay günü banka kartıyla ATM cihazında işlem yaptıktan sonra kartını unutup, ATM başından ayrıldığı, mağdurun hemen arkasında işlem yapmak üzere sıra bekleyen sanığın, mağdur ayrıldıktan sonra onun ATM'de unuttuğu banka kartından nakit çekim işlemi yaptığı, bu suretle sanığın başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, sanığın aşamalardaki ikrara dönük savunmaları, mağdurun banka kartından para çekildiği ana ilişkin güvenlik kamera görüntülerine dair CD İnceleme Tutanağı ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 245 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunun oluşması için başkasına ait bir banka veya kredi kartının veya kart bilgilerinin her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması ve sahibinin rızası olmaksızın kullanılarak çıkar sağlanması gerekmektedir.

Somut olayda; mağdur kendine ait banka kartını ATM cihazına yerleştirmiş ve şifresini kendisi girmiş, bir süre bankamatikte işlem yaptıktan sonra kartını bankamatik içinde unutup, bankamatiğin başından ayrılmıştır. Katılandan sonra bankamatiğe işlem yapmak için gelen sanık, bankamatikte mağdura ait banka kartının takılı olduğunu görünce, katılana ait hesaptan 680,00 TL tutarında para çekme işlemini gerçekleştirmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.02.2020 tarih, 2017/8-349 Esas, 2020/69 Karar sayılı kararında ayrıntıları ile açıklandığı üzere; mağdura ait kredi kartını ele geçirmeyen ve elinde bulundurmayan sanığın eyleminin mağdurun kartını kullanmaya yönelik olmayıp, hedefinin sadece mağdurun banka hesabındaki parayı çekmek olduğu, bu nedenle 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçun yasal unsurları oluşmadığı anlaşılmıştır.

Açıklandığı üzere sanığın, mağdurun bankamatikte unuttuğu banka kartından 680,00 TL para çekme eylemi 5237 sayılı Kanun'un 141 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturmaktadır.

Bu tespitlere göre, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilirken suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması ve hükümden sonra, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümlerinin yeniden düzenlenip ve 5237 sayılı Kanun'un 141 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamındaki hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar

değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2. Sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan hüküm kurulurken temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas birim gün sayısının alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması sırasında uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin beşinci fıkrası delaletiyle 168 inci maddesinin ikinci fıkrası yerine aynı Kanunun sadece 168 inci maddesi olarak eksik gösterilmesi bozmayı gerektirmiştir.

IV. KARAR