Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/11006 K.2023/6945

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Horasan Cumhuriyet Başsavcılığının 08.04.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Horasan Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.07.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... Belediyesi vekilinin temyiz isteği; suçun sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın, köy yolunun 10409.62 m2'lik yerini tarla olarak kullanıp sürmek suretiyle tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Mahkemece 07.06.2016 tarihinde mahallinde yapılan keşif sonucu aldırılan 08.06.2016 tarihli fen bilirkişi raporu ve krokisinde A ve C alanlarının kadastro harici alan olduğu, B alanının ise arazi yolu olduğu, sanığın, 6360 sayılı Kanun ile Belediye sınırları içerisinde kalan A ve C alanlarını kullandığı B alanına ise tecavüzünün olmadığı tespit edilmiştir.

2. 6360 sayılı Kanun ile belediye sınırları içerisinde kalan iddianamede belirtilen A ve C alanlarına yönelik yapılan tecavüzün 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin ikinci fıkrasında suç olarak düzenlenmediği gerekçesiyle beraat kararı verilmiş ise de 6360 sayılı Kanun'un 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçunun unsurlarında bir değişiklik yapılmaması karşısında; sanığın suç tarihinde ve öncesinde mahalli bilirkişi R.A'nın da beyan ettiği gibi tecavüze konu kadastro harici yerin köylünün ortak kullanımında olan yol olduğu anlaşılmakla sanığın mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR